Vandaag was gewoon een snertdag. Na de camping werd het gebied langdurig behoorlijk vlak maar het waren weer van die echte kustwegen met heel weinig duidelijke aanduidingen. Ik moest een aantal heel grote Etangs passeren, waarbij dezelfde plaatsnaam aan weerszijde van die Etang voorkomt. Dan is het behoorlijk lastig orienteren. Ik heb voor een deel van kleinde departementale wegen gebruik kunnen maken, maar heb ook langdurig op de D627 en D6009 gezeten, autowegen met heel druk en veel zwaar verkeer. Het waaide hard dus het was behoorlijk opletten voor rukwinden, zowel natuurlijkem als die van vrachtwagens. Als dan de vluchtstrook ook nog in slechte staat is, dan is mijn 'snertdag' voldoende verklaard, denk ik. Speciale aandacht vergt het dat de rijweg 1 cm hoger ligt dan de vluchtstrook. Als ik dus aan zie komen dat de vluchtstrook niet meer berijdbaar is moet ik snel in de spiegel kijken en mijn kans grijpen. 1 cm is niet veel, maar als ik die in de lengte richting moet nemen is het erg riskant, net tramrails waar je langs rijdt. Een snelle draai moet het geheel afmaken. Enfin ik leef nog en ben in Colombiers aangekomen. Wat meeviel is dat het vaak bewolkt was.
Na Narbonne begon ik mij pas op mijn gemak t voelen. Eerst nog wel even een drukke weg, maar daarna ging het het platte land op en mijn route beschrijving hielp me erbij om de kleine wegen te vinden.
Eindelijk na 200 km geen razend verkeer meer langs mij heen.
Vlakbij Colombiers loopt het Canal du Midi onder een tunnel door. Weer een bezienswaardigheid, hoewel ik de tunnel in Noord Frankrijk mooier vind. Als het goed is kom ik daar nog langs.
Op de camping ga ik wat achterin staan. Daar barst het van de fietsers. Zoveel ben ik nog niet tegen gekomen.
Conclusie: ik ben op mijn nieuwe route aangekomen: de groene weg naar de Middellandse zee. Eindelijk nu wel La douce France. Vandaag heb ik 126 km gedaan.
Monday, 27 July 2009
Sunday, 26 July 2009
Frankrijk, Collioure
Ze hebben in het dorp goed feest gevierd. Het ligt toch 2 km ver, maar om een uur of 3 was het toptijd voor de muziek en werd ik er zelfs wakker van.
Na de instructie van Llorenç ging ik vol goede moed op weg. Inderdaad een prachtige route. En in Monells het mooiste plein van Spanje, dat kan ik nu beamen. Een prachtig 3 hoekig pleintje met rondom bogen, werkelijk schitterend om hier mijn koffie te kunnen drinken, overigens met heel veel andere fietsers. Het dorp is klein maar je raakt niet uitgbekeken, ieder hoekje en gaatje is het vastl;eggen waard.
De kustweg Is zwaar, druk en mooi. Bij ieder dorp zijn stranden of havens dus duikt hij naar zee niveau. Tussen de dorpen in gaat hij omhoog, meestal naar 80 m maar op de grens naar 165 m. Dus heel wat klimwerk. Maar het gaat onverwacht vlot. In de coll de Bellistre, de grens overgang moet ik bij een tankstation even tanken (Schweppes in dit geval). Daar raak ik aan de praat met Fokke en Jeanette, leuke mensen uit (ik geloof) Friesland. Zij zijn een dagtochtje aan het maken naar Collioure omdat dat zo een bijzonder plaatsje schijnt te zijn.
Bij Port Vendres moet ik de kustweg af de secundaire kustweg op. Port Vendres ligt er prachtig bij met zijn mooie haven.
Toevallig in Collioure zie ik een bordje camping en het is rond 18:00. Dus ik ga daarheen. De toegang loopt langs een gigantisch steil pad. Ik hoop maar dat ik dat niet weer omhoog hoef te gaan. Beneden aangekomen: complet. Maar de beheerder meldt dat voor fietsers altijd wel plaats is, en stelt me gerust dat ik morgen langs de achterdeur er uit kan, dat scheelt heel veel klimwerk, hoop ik.
Ik moet wel erg overschakelen, na 5 weken Spaans op Frans. Dat gaat echter wel lukken (over een paar dagen).
Ik krijg een heel klein plaatsje op een terras, maar genoeg voor mijn minitentje. Ik moet vannacht niet slaapdronken uit mijn tent moeten want dan stort ik in een afgrond van 2 m.
Lekker even zwemmen in (opnieuw) de Mediterrannee, waarin je zo mooi blijft drijven. Verrukkelijk water. Daarna ga ik het dorp verkennen en tegelijk maar weer eens een geschikt restaurant opzoeken, het is per slot weer zondag, tijd voor afwisseling in het eten.
Een echt toeristendorp met ontzettend veel leuke terasjes en winkeltjes. Een enorm kasteel direkt aan de zee maakt het helemaal een prachtige plaats. Daar komt ineens Jeanet naar me toe. Heel toevallig en leuk.
Ik ga een prima maaltijd eten op een tarras op een plein waar toevallig ook nog muziek wordt gemaakt. Het is hier helemaal op Catalunya gericht, zelfs de taal is min of meer Catalaans. Catalaans schijnt trouwens meer met Provencaals verwant te zijn dan met Castilliaans.
Het eten smaakt perfect en de sfeer is ook prima, echt vakantie en een vakantieomgeving. Dus toch 'La douce France'.
Na de instructie van Llorenç ging ik vol goede moed op weg. Inderdaad een prachtige route. En in Monells het mooiste plein van Spanje, dat kan ik nu beamen. Een prachtig 3 hoekig pleintje met rondom bogen, werkelijk schitterend om hier mijn koffie te kunnen drinken, overigens met heel veel andere fietsers. Het dorp is klein maar je raakt niet uitgbekeken, ieder hoekje en gaatje is het vastl;eggen waard.
De kustweg Is zwaar, druk en mooi. Bij ieder dorp zijn stranden of havens dus duikt hij naar zee niveau. Tussen de dorpen in gaat hij omhoog, meestal naar 80 m maar op de grens naar 165 m. Dus heel wat klimwerk. Maar het gaat onverwacht vlot. In de coll de Bellistre, de grens overgang moet ik bij een tankstation even tanken (Schweppes in dit geval). Daar raak ik aan de praat met Fokke en Jeanette, leuke mensen uit (ik geloof) Friesland. Zij zijn een dagtochtje aan het maken naar Collioure omdat dat zo een bijzonder plaatsje schijnt te zijn.
Bij Port Vendres moet ik de kustweg af de secundaire kustweg op. Port Vendres ligt er prachtig bij met zijn mooie haven.
Toevallig in Collioure zie ik een bordje camping en het is rond 18:00. Dus ik ga daarheen. De toegang loopt langs een gigantisch steil pad. Ik hoop maar dat ik dat niet weer omhoog hoef te gaan. Beneden aangekomen: complet. Maar de beheerder meldt dat voor fietsers altijd wel plaats is, en stelt me gerust dat ik morgen langs de achterdeur er uit kan, dat scheelt heel veel klimwerk, hoop ik.
Ik moet wel erg overschakelen, na 5 weken Spaans op Frans. Dat gaat echter wel lukken (over een paar dagen).
Ik krijg een heel klein plaatsje op een terras, maar genoeg voor mijn minitentje. Ik moet vannacht niet slaapdronken uit mijn tent moeten want dan stort ik in een afgrond van 2 m.
Lekker even zwemmen in (opnieuw) de Mediterrannee, waarin je zo mooi blijft drijven. Verrukkelijk water. Daarna ga ik het dorp verkennen en tegelijk maar weer eens een geschikt restaurant opzoeken, het is per slot weer zondag, tijd voor afwisseling in het eten.
Een echt toeristendorp met ontzettend veel leuke terasjes en winkeltjes. Een enorm kasteel direkt aan de zee maakt het helemaal een prachtige plaats. Daar komt ineens Jeanet naar me toe. Heel toevallig en leuk.
Ik ga een prima maaltijd eten op een tarras op een plein waar toevallig ook nog muziek wordt gemaakt. Het is hier helemaal op Catalunya gericht, zelfs de taal is min of meer Catalaans. Catalaans schijnt trouwens meer met Provencaals verwant te zijn dan met Castilliaans.
Het eten smaakt perfect en de sfeer is ook prima, echt vakantie en een vakantieomgeving. Dus toch 'La douce France'.
Llorenç, marvillosa la ruta
Muchas gracias por los consejos. La ruta estaba muy bonita. Y Monells estaba un pueblo marvilloso con la plaza .... No hay palabras.... Estoy en la Francia en Collioure.
Saturday, 25 July 2009
Girona, rustdag
De camping is eenvoudig, maar ook rustig. Bij et toiletgebouw staat een tuinset en een koel/vries box. Prima gelegenheid om mijn biertje te koelen en de wijn koud te zetten. Tevens is dit gebouw een ontmoetingsplaats, dus gezellig zitten kletsen met een van de kampeergasten.
Vanochtend heel kalm aan opgestaan en vervolgens de mieren aanvallen gepareerd. Die beestje kruipen werkelijk overal in en onder.
Redelijk vroeg naar Girona gefietst, het was toch verder dan ik dacht. Ik zal wel zijn omgereden. Historisch Girona is een mooie wijk met een imposante cathedraal. De camping eigenaar zei: met het grootste schip ter wereld. Maar dat geloof ik niet. Er zal wel iets anders 'het grootst' zijn. De oude joodse wijk en de stadmuur zijn prachtig. Doordat de Riu Onyar door de stad stroomt heeft het een beetje een Venetie effect (Canal Grande). Toe aan een kop koffie met chocolade croissant op Plaza de independencia.
Er is deze week het feest van Sant Cugat (wie het ook was?). Dat betekent dat de winkels dicht zijn en daar had ik wat meer rekening mee moeten houden. Want nu moest ik nog heel erg mijn best doen om op tijd bij de lokale supermarkt te komen, die gelukkig nog even open was.
Llorenç is de campingbeheerder, degene die zoveel in zuid Amerika heeft gefietst. Hij heeft mij vanmiddag geinstrueerd over de mooiste route naar Frankrijk.
Op de camping staan nogal wat Nederlanders. Leuke gesprekjes gevoerd, maar nu maar eens in gewoon Nederlands.
In het dorp is het feest en er wordt een concert gegevn met Mexikaanse muziek. Daar hou ik wel van. Bij aankomst kwam ik een man tegen, natuurlijk via de ligfiets die uit Almeria kwam en die helemaal enthousiast werd toen hij hoorde dat ik daar was geweest.
De muziek was te gek en de sfeer leuk, hoewel nog niet zo druk. Ik denk dat het pas later op de avond helemaal 'dorpsfeest' zou worden, maar voor een hardwerkende fietser wordt dat te laat. Ik zat naast een stelletje dat gelukkig ook wel wilde kletsen. Dat was het dorpsfeest.
Vanochtend heel kalm aan opgestaan en vervolgens de mieren aanvallen gepareerd. Die beestje kruipen werkelijk overal in en onder.
Redelijk vroeg naar Girona gefietst, het was toch verder dan ik dacht. Ik zal wel zijn omgereden. Historisch Girona is een mooie wijk met een imposante cathedraal. De camping eigenaar zei: met het grootste schip ter wereld. Maar dat geloof ik niet. Er zal wel iets anders 'het grootst' zijn. De oude joodse wijk en de stadmuur zijn prachtig. Doordat de Riu Onyar door de stad stroomt heeft het een beetje een Venetie effect (Canal Grande). Toe aan een kop koffie met chocolade croissant op Plaza de independencia.
Er is deze week het feest van Sant Cugat (wie het ook was?). Dat betekent dat de winkels dicht zijn en daar had ik wat meer rekening mee moeten houden. Want nu moest ik nog heel erg mijn best doen om op tijd bij de lokale supermarkt te komen, die gelukkig nog even open was.
Llorenç is de campingbeheerder, degene die zoveel in zuid Amerika heeft gefietst. Hij heeft mij vanmiddag geinstrueerd over de mooiste route naar Frankrijk.
Op de camping staan nogal wat Nederlanders. Leuke gesprekjes gevoerd, maar nu maar eens in gewoon Nederlands.
In het dorp is het feest en er wordt een concert gegevn met Mexikaanse muziek. Daar hou ik wel van. Bij aankomst kwam ik een man tegen, natuurlijk via de ligfiets die uit Almeria kwam en die helemaal enthousiast werd toen hij hoorde dat ik daar was geweest.
De muziek was te gek en de sfeer leuk, hoewel nog niet zo druk. Ik denk dat het pas later op de avond helemaal 'dorpsfeest' zou worden, maar voor een hardwerkende fietser wordt dat te laat. Ik zat naast een stelletje dat gelukkig ook wel wilde kletsen. Dat was het dorpsfeest.
Girona
Yestrday I arrived in Girona, the finish of my Spanisg route description. Still one day to go in Spain. Today I took for relaxation and to visit Girona, a beautiful city with an interesting historic centre.
After Arnes I have been, without knowing it , in the region of the big fires. I have seen a lot of bomberos riding here and there. After all 5 Fire fighters were the victim of the fires.
Still a lot of mountains to strugge through, but less high than before.
montblanc especially was a good place to be.
My last daytrip contained one of the nicest valleys of the trip. Now I am on a very nice and quiet camping site.
Llorenc the campimng manager has instructed me about how to get to France.
Yesterday I broke my own record: it was 3400 km.
After Arnes I have been, without knowing it , in the region of the big fires. I have seen a lot of bomberos riding here and there. After all 5 Fire fighters were the victim of the fires.
Still a lot of mountains to strugge through, but less high than before.
montblanc especially was a good place to be.
My last daytrip contained one of the nicest valleys of the trip. Now I am on a very nice and quiet camping site.
Llorenc the campimng manager has instructed me about how to get to France.
Yesterday I broke my own record: it was 3400 km.
Friday, 24 July 2009
Girona
Dat was gisterenavond een heftige aankomst. De camping lag in een dal, maar alleen maar via een hoge toegangsweg bereikbaar. De camping zelf had ook heel steile paden. Het laatste stukje heb ik mezelf letterlijk omhoog moeten 'vloeken'. Zo steil heb ik het nog nauwelijks gehad, gelukkig maar kort.
Vanochtend had ik het dus makkelijk om van de camping af te komen maar moest ik die zelfde steile toegangsweg weer op. In het lastigste deel kwam er opeens een auto naast mij rijden die iets tegen mij zei. Nou kan ik soms maar een ding tegelijk dus ik gromde iets van: rij door. Ik dacht dat het weer iemand was die zo graag wilde zien wat ik onder mijn achterste had, dat ben ik al zo vaak tegen gekomen. Toen hij niet reageerde snauwde ik echt en toen begreep hij het en reed verder. Ik was echt bang dat ik tegen hem aan zou rijden. Boven aan keerde hij om en kwam terug. Ik had inmiddels adempauze genomen. Hij hield mijn zonnebril in zijn hand. Die had ik in mijn shirt gestoken en was ik kennelijk verloren en dat had hij bovenaan de camping gezien. Wat een enorme attentie!!!!!
Vandaag leek een makkelijk dagje, kleine klim en dan omlaag naar Girona. Mooi mis. Vanaf de camping was het toch nog flink omhoog, 300m, en op de puerto aangekomen nog een keer steil omhoog. Tot mijn grote verbazing steeg dat nog 175 m door. Zo een grote fout in de hoogtekaart vind ik echt niet acceptabel. Op diezelfde weg, de oude en dus smalle rijden nog een stel heel grote vrachtwagens, terwijl er een splinternieuwe 'naast' ligt.
Ik ben vroeg aan mijn Fantaatjes toe. Wat een verschillende verpakkingen heeft dat merk: kleine flesjes, grote flesjes, grote flessen. Kleine blikjes, grote blikjes. Als je zo ruim een maand op Fanta leeft, kom je daar wel achter.
De omgeving hier is wel weer prachtig, bergachtig (wel veel lager, tot ca. 900 m), bosrijk en waterrijk. De laatste afdaling naar Girona is een van de mooiste die ik op deze tour heb meegemaakt.
Girona heeft geen camping maar een dorp verderopn wel. Ernaartoe rijden is weer het bekende recept: eindeloos en ook weer klimmetjes. Het zal ook wel aan mijn beleving liggen.
De camping eigenaar is ook een fervent fietser. Hij heeft in 4 jaar tijd 20000 km in Z-Amerika gefietst. Op de camping is helemaal niets te beleven, behalve een zwembad.
Dit was mijn laatste traject van de beschreven route van Benjaminse 'onbegrensd fietsen naar Andalucia', een mijlpaal. Nu moet ik tot Narbonne mijn eigen route weer uitstippelen. Inmiddels heb ik mijn tour record gebroken van 3400 km.
Vanochtend had ik het dus makkelijk om van de camping af te komen maar moest ik die zelfde steile toegangsweg weer op. In het lastigste deel kwam er opeens een auto naast mij rijden die iets tegen mij zei. Nou kan ik soms maar een ding tegelijk dus ik gromde iets van: rij door. Ik dacht dat het weer iemand was die zo graag wilde zien wat ik onder mijn achterste had, dat ben ik al zo vaak tegen gekomen. Toen hij niet reageerde snauwde ik echt en toen begreep hij het en reed verder. Ik was echt bang dat ik tegen hem aan zou rijden. Boven aan keerde hij om en kwam terug. Ik had inmiddels adempauze genomen. Hij hield mijn zonnebril in zijn hand. Die had ik in mijn shirt gestoken en was ik kennelijk verloren en dat had hij bovenaan de camping gezien. Wat een enorme attentie!!!!!
Vandaag leek een makkelijk dagje, kleine klim en dan omlaag naar Girona. Mooi mis. Vanaf de camping was het toch nog flink omhoog, 300m, en op de puerto aangekomen nog een keer steil omhoog. Tot mijn grote verbazing steeg dat nog 175 m door. Zo een grote fout in de hoogtekaart vind ik echt niet acceptabel. Op diezelfde weg, de oude en dus smalle rijden nog een stel heel grote vrachtwagens, terwijl er een splinternieuwe 'naast' ligt.
Ik ben vroeg aan mijn Fantaatjes toe. Wat een verschillende verpakkingen heeft dat merk: kleine flesjes, grote flesjes, grote flessen. Kleine blikjes, grote blikjes. Als je zo ruim een maand op Fanta leeft, kom je daar wel achter.
De omgeving hier is wel weer prachtig, bergachtig (wel veel lager, tot ca. 900 m), bosrijk en waterrijk. De laatste afdaling naar Girona is een van de mooiste die ik op deze tour heb meegemaakt.
Girona heeft geen camping maar een dorp verderopn wel. Ernaartoe rijden is weer het bekende recept: eindeloos en ook weer klimmetjes. Het zal ook wel aan mijn beleving liggen.
De camping eigenaar is ook een fervent fietser. Hij heeft in 4 jaar tijd 20000 km in Z-Amerika gefietst. Op de camping is helemaal niets te beleven, behalve een zwembad.
Dit was mijn laatste traject van de beschreven route van Benjaminse 'onbegrensd fietsen naar Andalucia', een mijlpaal. Nu moet ik tot Narbonne mijn eigen route weer uitstippelen. Inmiddels heb ik mijn tour record gebroken van 3400 km.
Thursday, 23 July 2009
Taradel, bij Tona
Een paar dagen geleden had ik bij Arnes een prachtige zonsopgang gefotografeerd. 20 km verderop zag ik heel veel brandweerautos en politie heen en weer rijden. Gisteren kreeg ik mail met de vraag of ik geen last had van de branden. En Peppino (mijn buurman), die was een uur later vertrokken, vertelde dat hij de branden had gezien. Ik was daar kennelijk dus vlakbij en de bijzondere zonsopgang zal wel door de rook beinvloed zijn. Er schijnen al 4 brandweerlieden te zijn omgekomen. Bij bomberos gebouwen zie ik vlaggen halfstok hangen.
Vanochtend weer een behoorlijk lange klim gehad, van 430 m naar 850 m en weer omlaag. Ook de middag staat in het tekenvan klimmen. Ik vind het gebied minder mooi qua landschap. Weinig bijzonders te zien. Ik moet nog 210 km naar Girona en heb de keus om dat op te delen , 130 en 80 of andersom. Bij de laatste keus ligt de camping erg ongelukkig en moet ik 30 km extra rijden. Dus het wordt vandaag 130 km. Ook dat blijkt weer wat lastig te zijn, want de camping in Tona is opgeheven. 15 km verderop, in Taradell ligt een prachtige camping, maar om er te komen is voor een fietser een gruwel. Het laatste stuk staat bol van de zeer steile klimmen. Ik kan het woordt Ariva met het bijbehorende naar de hemel wijs gebaar niet meer horen. Ik ben om 20:30 op de camping, waar de beheerster me haar brood heel vriendelijk afstaat. Ik krijg een plek helemaal bovenin, nou om daar te komen met de ligfiets, daar is de Sierra de Segura niets bij.
Mijn buren zijn Paul en Marleen met zoon Rens uit Overveen. Erg aardige mensen die me meteen volstoppen met allerlei heerlijk voedsel dat je als fietser node ontbreekt. Gezellig de hele avond met ze doorgebracht.
Vanochtend weer een behoorlijk lange klim gehad, van 430 m naar 850 m en weer omlaag. Ook de middag staat in het tekenvan klimmen. Ik vind het gebied minder mooi qua landschap. Weinig bijzonders te zien. Ik moet nog 210 km naar Girona en heb de keus om dat op te delen , 130 en 80 of andersom. Bij de laatste keus ligt de camping erg ongelukkig en moet ik 30 km extra rijden. Dus het wordt vandaag 130 km. Ook dat blijkt weer wat lastig te zijn, want de camping in Tona is opgeheven. 15 km verderop, in Taradell ligt een prachtige camping, maar om er te komen is voor een fietser een gruwel. Het laatste stuk staat bol van de zeer steile klimmen. Ik kan het woordt Ariva met het bijbehorende naar de hemel wijs gebaar niet meer horen. Ik ben om 20:30 op de camping, waar de beheerster me haar brood heel vriendelijk afstaat. Ik krijg een plek helemaal bovenin, nou om daar te komen met de ligfiets, daar is de Sierra de Segura niets bij.
Mijn buren zijn Paul en Marleen met zoon Rens uit Overveen. Erg aardige mensen die me meteen volstoppen met allerlei heerlijk voedsel dat je als fietser node ontbreekt. Gezellig de hele avond met ze doorgebracht.
Subscribe to:
Posts (Atom)