Vandaag weer een echte bergetappe. Ik las ergens dat Spanje vergelijkbaar is met een gerimpeld tafellaken. De sierra's vormen de rimpels en ik heb er al heel wat gehad en er komen nog een paar met bergen van de stevigste soort. Ik geloof dat ik nog een paar keer over 1700 m moet.
In de eerste bergetappe kwam ik veel Guardia Civil Trafico auto's tegen. Een hield mij aan om mij te melden dat ik in de vluchtstrook moest fietsen want het is verboden midden op de weg te fietsen. Ik heb hem gezegd dat ik dat snap, maar dat er vaak geen vluchtstrook is, dat er vaak veel steentjes liggen en dat ik mijn oren open heb voor het achterop komend verkeer. OK, maar dan zo veel mogelijk!! En toen waren we het met elkaar eens en hoefde ik niet naar de gevangenis.
Opeens zie ik op een weg vlak bij Huelamo een enorme hoeveelheid gieren, maar nu vlakbij. Grandioos, wat een beesten.
De klim naar Puerto de Cubillo is stevig. Over 10 km moet ik 400 m omhoog over een slechte weg. Het uitzicht is grandioos.
Even verder kom ik bij de bron van de Taag, de grootste rivier van Spanje. Maar geen water te bekennen. Wel een groot stalen monument: Meneer Sneeuw of zoiets.
Toen ik later in Frias mijn Fantaatjes dronk en daar vroeg of de weg nog zou stijgen, kreeg ik als antwoord: neen, gaat alleen omlaag, met bochten. Wel zeker dat ik daarna nog 1,5 km moest klimmen en niet zo een beetje ook. Dit soort adviezen is niet voor het eerst en heb ik dus niets aan.
Op de route kom ik nog langs een gigantische Dolina, zeg maar een ingestortte kalk grot, waardoor een diep gat in de grond ontstaat. Later kom ik langs een mooie waterval, gedeeltelijk ook in een grot.
Het waait behoorlijk dat houdt de temperatuur redelijk.
Om 17:00 kom ik in Albaracin aan met een uitstekende camping, gewoon zoals het hoort. Keurig sanitair, vriendelijke bediening en goedkoop ook. Ik heb haast want ik wil de blog nog even bijwerken. In de bibliotheek schijnt internet te zijn. En natuurlijk is de bibliotheek gisteren met vakantie gegaan. Maar goed ook, want dit plaatsje is zo charmant, dat het zonde is om 1,5 uur in de bibliotheek door te brengen. Er is heel veel te zien en het is gezellig. Het lijkt in sommige opzichten een beetje op Cuenca, maar kleinschaliger en schilderachtiger. Dat kun je ook zien aan het aantal kunstschilders dat Plaza Mayor bevolkt.
Op Plaza Mayor waar ik een biertje drink schuiven Ilse en haar dochter Maggie (op mijn uitnodiging) aan mijn tafeltje aan, Nederlanders, maar Ilse woont in Spanje. Dat was onverwacht gezellig.
Nog even boodschappen doen. Nergens meer brood te koop. Gelukkig zijn ze op de camping goed voorzien, zodat ik morgen geen noodrantsooen hoef aan te spreken.
Ik heb even de fiets een beurtje gegeven, veer, ketting, versnelling. Beetje redelijk gemaakt.
Het wordt zelfs koud door de wind en de hoogt, 1145 m.
Friday, 17 July 2009
Thursday, 16 July 2009
Olmedilla de Alarcon, and later Cuenca
I had expected that this would be a simple tour. Distance between campings was 140 km, but the roads would be quite flat. It would appear to be a heavy day. The via verde was not so simpe as I had expected. The pebbles caused a big balance problem (it is after all a recumbent, which is very suited for paved roads). In the dark tunnels, with no orientation at all and my light being absorbed these pebbles caused me to fall, so I had to walk. Later the road was 20 cm wide because of the plants. Again later the road stopped suddenly towards a road side-protection. The concept of the via verde is perfect, but in practice it is a difficult road and not only for a recumbent.
In the afternoon I could follow an aquaduct (from the Tajo to the Segura), for 42 km. A beautiful flat road, but quite boring.
Because I was stubborm I decided to go to the end of the canal (actual the beginning). There it ran into a dead end street.
So I had to return to 'km 18'
I decided to follow my compass and with success. After 5 km of strugling I found the originel road (of my descriptiron). So by this bet I could cut off about 30 km..
After 180 km I arrived at Olmedilla. I had expected an easy day, but it turned out to be a hard day.
The road to Cuenca was much easier and predictable. The camping was 8 km behind Cuenca, along the first perfect bicycle road in Spain. In the afternoon I visited Cuenca. An absolutely marvelous centro historico with the symbols of Cuenca: las casas colgadas high up at the rocks, beautiful. It is sometimes difficult to find campings and they are always far away from each other. So I have to pass some beautiful towns,because I have not enough time for it (also depending on the heat). That is the consequence of my choice: camping!
In the afternoon I could follow an aquaduct (from the Tajo to the Segura), for 42 km. A beautiful flat road, but quite boring.
Because I was stubborm I decided to go to the end of the canal (actual the beginning). There it ran into a dead end street.
So I had to return to 'km 18'
I decided to follow my compass and with success. After 5 km of strugling I found the originel road (of my descriptiron). So by this bet I could cut off about 30 km..
After 180 km I arrived at Olmedilla. I had expected an easy day, but it turned out to be a hard day.
The road to Cuenca was much easier and predictable. The camping was 8 km behind Cuenca, along the first perfect bicycle road in Spain. In the afternoon I visited Cuenca. An absolutely marvelous centro historico with the symbols of Cuenca: las casas colgadas high up at the rocks, beautiful. It is sometimes difficult to find campings and they are always far away from each other. So I have to pass some beautiful towns,because I have not enough time for it (also depending on the heat). That is the consequence of my choice: camping!
Cuenca
Mijn roofkattenstrategie lijkt te werken. Voedsel hang ik gewoon in de waslijn. Gisteren ochtend bij mijn vertrek werd ik bespioneerd door drie paar kattenogen. Gisterenavond ging ik na het douchen nog een biertje drinken. En ja na terugkomst hadden ze mijn kaas aangevreten en het brood dat ik van Ana heb gekregen (ze had er nog maar een en heeft dat gratis gedeeld) is ook verdwenen. Ik weet niet meer wat ik in mijn haast daarmee had gedaan, maar het zal wel mijn eigen schuld zijn.
Behalve voor honden moet ik ook oppassen voor konijnen en hazen. Ik vertrouw de konijnen meer. De hazen lopen gewoon door, terwijl de konijnen terug springen van de weg, als ik er aan kom. Ik blijf voorzichtig. De route is nu redelijk, wel wat bergjes er in maar relatief licht. Ik wil Cuenca zien. Er zou een camping in de buurt moeten zijn. Het is een grote stad. De camping ligt echter 8 km verderop, zonder busverbinding, maar wel met het eerste perfecte fietspad dat ik in Spanje heb gezien en nagenoeg vlak. Na de siesta ga ik natuurlijk Cuenca bekijken. Ik ben hier niet voor niets en 8 km is niet alles. De oude stad is prachtig met de beroemde casas colgadas, ofwel de hoge huizen (of verslaafden huizen????, ik heb geen zin in het Cuenca museum, dus zal ik dat later op internet moeten opzoeken). Ze staan in ieder geval hoog op de rotsen.
Cuenca was de moeite waard en het compenseert misschien wel dat ik gisteren Alarcon niet heb kunnen zien. Cuenca is ook het route punt waar ik oorspronkelijk van noord naar zuid en op de terugweg van zuid-west naar barcelona zou gaan.
Behalve voor honden moet ik ook oppassen voor konijnen en hazen. Ik vertrouw de konijnen meer. De hazen lopen gewoon door, terwijl de konijnen terug springen van de weg, als ik er aan kom. Ik blijf voorzichtig. De route is nu redelijk, wel wat bergjes er in maar relatief licht. Ik wil Cuenca zien. Er zou een camping in de buurt moeten zijn. Het is een grote stad. De camping ligt echter 8 km verderop, zonder busverbinding, maar wel met het eerste perfecte fietspad dat ik in Spanje heb gezien en nagenoeg vlak. Na de siesta ga ik natuurlijk Cuenca bekijken. Ik ben hier niet voor niets en 8 km is niet alles. De oude stad is prachtig met de beroemde casas colgadas, ofwel de hoge huizen (of verslaafden huizen????, ik heb geen zin in het Cuenca museum, dus zal ik dat later op internet moeten opzoeken). Ze staan in ieder geval hoog op de rotsen.
Cuenca was de moeite waard en het compenseert misschien wel dat ik gisteren Alarcon niet heb kunnen zien. Cuenca is ook het route punt waar ik oorspronkelijk van noord naar zuid en op de terugweg van zuid-west naar barcelona zou gaan.
Wednesday, 15 July 2009
Olmedilla de Alarcon, weer een te gekke rit.
Vanaf de camping moet ik over 30 km stijgend en dalend naar de via verde (oude spoorbaan) zien te komen. Als ik uiteindelijk bij de hoofdweg kom is het wel even zoeken waar dan die spoorbaan ligt.
Ik vind dat de kwaliteit van de wegen (wegdek) in Spanje heel goed is. Ze schijnen de laatste jaren met EU steun in hoog tempo te hebben vernieuwd. Ik had me erg verheugd om een lange via verde te kunnen rijden. Ik heb een paar weken geleden in La Mancha daar ook ervaring mee opgedaan, de Ruta de Don Quijotte, maar ben daar toen na een paar uur knokken weer van af gegaan.
Deze spoorbaan loopt nagenoeg horizontaal en dus zitten er onverlichte tunnels in. Het wegdek is onverhard, tamelijk vlak en goed hard. Maar bedekt met steentjes. Dat is bij daglicht al een hele toer om overeeind te blijven. Het is goed opletten geblazen. Om van de omgeving te genieten, die overigens prachtig is, moet je stil gaan staan, anders neemt het wegdek je wel te grazen. In zo een tunnel is het voor mij nauwelijks te doen om te fietsen. Zeker als er een bocht in de tunnel zit waardoor je geen enkele orientatie meer heb (het licht aan het eind van de tunnel). De muren en weg hebben dezelfde kleur grijs. Op een bepaald moment weet ik niet eens meer of ik horizontaal of vertikaal fiets. Een paar van die steentjes zorgen er dan wel voor dat ik om ga. Dat wordt dus in 5 tunnels lopen.
Het idee van die vias verdes is heel goed, maar er wordt niet aan onderhoud gedaan en er is nauwelijks sprake van richting aanduiding. Er zijn ook nogal wat paaltjes gejat (denk ik). Plotseling loop ik dood op een totaal overwoekerd pad, dat nog 20 cm ruimte laat. Een andere fietser had me al wel gewaarschuwd. Doordouwen dus maar, tussen de pikplanten door. 500 m verder heb ik de keus: een steile gravel helling of over een vangrail heen. Dat wordt uiteindelijk de steile gravelhelling. Enfin na 15 km kies ik maar een tijdje voor de inmiddels wat rustigere asfaltweg. En dat schiet lekker op. In Balazote kan ik eindelijk koffie krijgen. Het verhaal lijkt wat negatief. Zo bedoel ik het niet. Op z'n minst is het zeer avontuurlijk te noemen. Voor ATB's zeer geschikt. Ik als ligfietser heb er 'wat meer moeite mee'. Het is ook jammer want op dit soort paden ben je ahw continu aan het overleven, terwijl dat niet de bedoeling kan zijn. Ik doel vooral op overwoekering, plotseling doodlopen, geen richting aanduiding e.d. Maar goed, ervan proeven is altijd aardig en het vermijd in ieder geval ieder auto verkeer.
Na Barrax kan ik meer dan 40 km langs een aquaduct fietsen. De weg is perfect en natuurlijk horizontaal. Het aquaduct transporteert water van El Tajo naar de Segura (waar ik vandaan kom) en is helemaal van beton met een strak asfalt pad er langs. Ergens na 30 km: camino cortado, opgebroken weg. Alle omgevingsverkenningen lopen op nog grotere ellende uit. Dus ik besluit te gaan lopen, weet alleen niet hoe ver. Gelukkig komt er een sproeiwagen aan die mij duidelijk maakt dat het maar 2 km is en dat het een beetje van de luimen van de wegwerkers zal afhangen of ik er langs kan. Ik ga dus door en het valt mee, behalve een valpartij in een platgewalst stuk,dat 30 m omhoog gaat.
Ik besluit om een beetje van de route beschrijving af te wijken, want volgens mijn inschatting moet ik vlak onder Alarcon uit komen als ik tot het eind doorga en niet 17 km voor het eind, zoals de routebeschrijving aanduidt, weer 40 km ga klimmen en dalen. Mis dus. Ik loop aan het eind (dus het begin van het kanaal) dood op het reservoir. Dus 17 km terug???? Neen, weer eigenwijs. Na 4 km terug rijden ga ik op mijn kompas een onverharde weg dwars op het kanaal. Ik hoop daarmee eerder op de beschreven route te komen. Het is een behoorlijk zwaar pad en veel onverwacht zachte stukken, van ca. 5 km lang. De strategie lukt gelukkig wel (scheelt ongeveer 30 km). Het is inmiddels zo laat geworden (ik ben om 21:00 op de camping) en het gaat totaal 180 km worden (ipv de door mij ingeschatte 140), dat ik helaas Alarcon links moet laten liggen. Een nadeel van mijn keuze om te kamperen, desnoods wild, is dat campings erg ver van elkaar liggen en niet altijd bij de mooiste plaatsen. En wild kamperen was op deze hele route onmogelijk geweest. Maar goed ik denk dat ik dat morgen in Cuenca kan kompenseren.
Op de camping wordt ik zeer vriendelijk onthaald door Ana. Ik krijg een welkomst Fantaatje en een stuk brood voor morgen. Heel vriendelijk.
Goed dat ik gisteren heb gerust, want ondanks de onverwacht zware tocht, door het vlakke traject had ik deze helemaal als licht ingeschat, voel ik mij al snel (na de douche) weer energiek.
Ik ben de 2500 gepasseerd (2619).
Ik vind dat de kwaliteit van de wegen (wegdek) in Spanje heel goed is. Ze schijnen de laatste jaren met EU steun in hoog tempo te hebben vernieuwd. Ik had me erg verheugd om een lange via verde te kunnen rijden. Ik heb een paar weken geleden in La Mancha daar ook ervaring mee opgedaan, de Ruta de Don Quijotte, maar ben daar toen na een paar uur knokken weer van af gegaan.
Deze spoorbaan loopt nagenoeg horizontaal en dus zitten er onverlichte tunnels in. Het wegdek is onverhard, tamelijk vlak en goed hard. Maar bedekt met steentjes. Dat is bij daglicht al een hele toer om overeeind te blijven. Het is goed opletten geblazen. Om van de omgeving te genieten, die overigens prachtig is, moet je stil gaan staan, anders neemt het wegdek je wel te grazen. In zo een tunnel is het voor mij nauwelijks te doen om te fietsen. Zeker als er een bocht in de tunnel zit waardoor je geen enkele orientatie meer heb (het licht aan het eind van de tunnel). De muren en weg hebben dezelfde kleur grijs. Op een bepaald moment weet ik niet eens meer of ik horizontaal of vertikaal fiets. Een paar van die steentjes zorgen er dan wel voor dat ik om ga. Dat wordt dus in 5 tunnels lopen.
Het idee van die vias verdes is heel goed, maar er wordt niet aan onderhoud gedaan en er is nauwelijks sprake van richting aanduiding. Er zijn ook nogal wat paaltjes gejat (denk ik). Plotseling loop ik dood op een totaal overwoekerd pad, dat nog 20 cm ruimte laat. Een andere fietser had me al wel gewaarschuwd. Doordouwen dus maar, tussen de pikplanten door. 500 m verder heb ik de keus: een steile gravel helling of over een vangrail heen. Dat wordt uiteindelijk de steile gravelhelling. Enfin na 15 km kies ik maar een tijdje voor de inmiddels wat rustigere asfaltweg. En dat schiet lekker op. In Balazote kan ik eindelijk koffie krijgen. Het verhaal lijkt wat negatief. Zo bedoel ik het niet. Op z'n minst is het zeer avontuurlijk te noemen. Voor ATB's zeer geschikt. Ik als ligfietser heb er 'wat meer moeite mee'. Het is ook jammer want op dit soort paden ben je ahw continu aan het overleven, terwijl dat niet de bedoeling kan zijn. Ik doel vooral op overwoekering, plotseling doodlopen, geen richting aanduiding e.d. Maar goed, ervan proeven is altijd aardig en het vermijd in ieder geval ieder auto verkeer.
Na Barrax kan ik meer dan 40 km langs een aquaduct fietsen. De weg is perfect en natuurlijk horizontaal. Het aquaduct transporteert water van El Tajo naar de Segura (waar ik vandaan kom) en is helemaal van beton met een strak asfalt pad er langs. Ergens na 30 km: camino cortado, opgebroken weg. Alle omgevingsverkenningen lopen op nog grotere ellende uit. Dus ik besluit te gaan lopen, weet alleen niet hoe ver. Gelukkig komt er een sproeiwagen aan die mij duidelijk maakt dat het maar 2 km is en dat het een beetje van de luimen van de wegwerkers zal afhangen of ik er langs kan. Ik ga dus door en het valt mee, behalve een valpartij in een platgewalst stuk,dat 30 m omhoog gaat.
Ik besluit om een beetje van de route beschrijving af te wijken, want volgens mijn inschatting moet ik vlak onder Alarcon uit komen als ik tot het eind doorga en niet 17 km voor het eind, zoals de routebeschrijving aanduidt, weer 40 km ga klimmen en dalen. Mis dus. Ik loop aan het eind (dus het begin van het kanaal) dood op het reservoir. Dus 17 km terug???? Neen, weer eigenwijs. Na 4 km terug rijden ga ik op mijn kompas een onverharde weg dwars op het kanaal. Ik hoop daarmee eerder op de beschreven route te komen. Het is een behoorlijk zwaar pad en veel onverwacht zachte stukken, van ca. 5 km lang. De strategie lukt gelukkig wel (scheelt ongeveer 30 km). Het is inmiddels zo laat geworden (ik ben om 21:00 op de camping) en het gaat totaal 180 km worden (ipv de door mij ingeschatte 140), dat ik helaas Alarcon links moet laten liggen. Een nadeel van mijn keuze om te kamperen, desnoods wild, is dat campings erg ver van elkaar liggen en niet altijd bij de mooiste plaatsen. En wild kamperen was op deze hele route onmogelijk geweest. Maar goed ik denk dat ik dat morgen in Cuenca kan kompenseren.
Op de camping wordt ik zeer vriendelijk onthaald door Ana. Ik krijg een welkomst Fantaatje en een stuk brood voor morgen. Heel vriendelijk.
Goed dat ik gisteren heb gerust, want ondanks de onverwacht zware tocht, door het vlakke traject had ik deze helemaal als licht ingeschat, voel ik mij al snel (na de douche) weer energiek.
Ik ben de 2500 gepasseerd (2619).
Tuesday, 14 July 2009
Nog steeds Penascosa, rustdag
Vergeten de wekker te zetten. Toen ik om 6:45 wakker werd heb ik een tijd liggen nadenken: Het volgende stuk is tamelijk lang, dus ik moet er vroeg uit om de zon een beetje te vermijden. Dat is dus mislukt. Maar ik voelde dat ik toch weer toe was aan een kalm dagje. Soms wordt dat door het toeval bepaald. Dat wordt dus een ochtendje naar Alcaraz, krantje lezen, bekijken wat ik al gezien heb (want zoveel is er niet, behalve het prachtige monumentale plein, maar dat is compleet in de renovatie), koffie met ....een of andere koek. En boodschappen doen. Ondertussen heb ik ook het Santuario de Nuestra Senora de Cortes bezocht, dat langs de route naar Alcaraz ligt. Een nonnenklooster dat een echt bedevaartoord is (blote voetenprocessies etc.). Het is niet zo heel oud (18e eeuw), maar wel mooi. Ach 24 km, ondanks het klimmen maar zonder bagage, valt nog onder rust, hoewel Joeri er wel om moest lachen: die berg op zou hij een paar dagen door geveld zijn.
Het is bewolkt, het zou een ideale fietsdag zijn geweest.
In de middag ga ik met Joeri proberen de warmwaterinstallatie voor de Cabanas in orde te krijgen. Sinds gisteren is die gestoord. Het blijkt dat in de regelaar kortsluiting is opgetreden, dat wordt dus helaas een nieuwe regelaar kopen.
Lekker vliegvrij (in de tent) gesiestaat. Heeft me goed gedaan. Ik moest wat slaap inhalen.
Het hulpje op de camping, Juan Carlos, is 25 en komt uit Equador. Hij is alleen naar Spanje gekomen, 6 jaar geleden. Leuk jong. Er zijn heel veel Equadorianen hier in Spanje.
De werkloosheid in Spanje is opgelopen tot 18,7% met in het laatste jaar een stijging van 8,2%. Inderdaad gigantisch als je dat vergelijkt met Nederland (3,2%, 0,4%). De buitenlanders krijgen in toenemende mate de schuld, waar heb ik dat eerder gehoord, om de realiteit te ontkennen en de schuld te kunnen afschuiven????
Na het zwemmen pilsje drinken. Er kwam een Duitser aan met een Audi 80. Was een maand aan het rondreizen door La Mancha, met zijn kat. Hij slaapt op de neergeklapte achterbank/kofferbak. Past net. De man was 80 jaar. Ongelooflijk hoe flink iemand dan toch nog kan zijn.
Ik vind het jammer om van deze prachtige camping, met zijn ontspannen, landelijke sfeer, met zijn vriendelijke gastvrije eigenaren, weg te gaan.
Het is bewolkt, het zou een ideale fietsdag zijn geweest.
In de middag ga ik met Joeri proberen de warmwaterinstallatie voor de Cabanas in orde te krijgen. Sinds gisteren is die gestoord. Het blijkt dat in de regelaar kortsluiting is opgetreden, dat wordt dus helaas een nieuwe regelaar kopen.
Lekker vliegvrij (in de tent) gesiestaat. Heeft me goed gedaan. Ik moest wat slaap inhalen.
Het hulpje op de camping, Juan Carlos, is 25 en komt uit Equador. Hij is alleen naar Spanje gekomen, 6 jaar geleden. Leuk jong. Er zijn heel veel Equadorianen hier in Spanje.
De werkloosheid in Spanje is opgelopen tot 18,7% met in het laatste jaar een stijging van 8,2%. Inderdaad gigantisch als je dat vergelijkt met Nederland (3,2%, 0,4%). De buitenlanders krijgen in toenemende mate de schuld, waar heb ik dat eerder gehoord, om de realiteit te ontkennen en de schuld te kunnen afschuiven????
Na het zwemmen pilsje drinken. Er kwam een Duitser aan met een Audi 80. Was een maand aan het rondreizen door La Mancha, met zijn kat. Hij slaapt op de neergeklapte achterbank/kofferbak. Past net. De man was 80 jaar. Ongelooflijk hoe flink iemand dan toch nog kan zijn.
Ik vind het jammer om van deze prachtige camping, met zijn ontspannen, landelijke sfeer, met zijn vriendelijke gastvrije eigenaren, weg te gaan.
Monday, 13 July 2009
penascosa
Ik heb al een paar keer roofovervallen gehad van dieren (denk ik) die mijn fourage misbruiken. Ik laat alles buiten staan. Ik wordt er wel wakker van en dan grijp ik in (soms te laat). Merkwaardig is dat ik al een paar keer eten ben kwijtgeraakt dat dieren helemaal niet willen hebben, volgens mijn theorie. Gisteren nacht: een plastic zak met kersen en een voorverpakte Bleu d'Auvergne. en een nectarine was aangevreten (hoe durft hij/zij???). Een paar weken geleden een stukje ham (in plastic zak). Gisteren nacht zag het beest er raar uit, met opgestoken oren en een spitse snuit. Het leek wel een droom (beeheestjes...).
Ik ga wat preventieve maatregelen nemen.
Ik heb een slang de weg zien oversteken, voor het eerst. Mooi gezicht. Slingerend overstekend wild.
Vanochtend extra vroeg vertrokken (6:15). Ik zat mijn bocadillo om 6:00 op te eten op het terras van de camping. De campingbeheerder schrok van me toen hij naar de WC moest. Ik moest 2,5 keer klimmen over 1450 m (vanaf 1000 m). Dat wil ik graag doen voor de hitte. Dat is me goed bevallen. Alleen de afdalingen zijn heel lastig want ik val bijna in slaap en moet extra goed opletten om geen foutjes te maken. Het was een schitterende route door afgesloten valleien waar geen kip komt, dus heel eenzaam en rustig.
Ik ben om 11:30 in Alcaraz na 60 km. Even stadje bekijken, ziet er heel leuk uit. Straatjes, steegjes, trapjes, pleintjes.
Ik ga wat preventieve maatregelen nemen.
Ik heb een slang de weg zien oversteken, voor het eerst. Mooi gezicht. Slingerend overstekend wild.
Vanochtend extra vroeg vertrokken (6:15). Ik zat mijn bocadillo om 6:00 op te eten op het terras van de camping. De campingbeheerder schrok van me toen hij naar de WC moest. Ik moest 2,5 keer klimmen over 1450 m (vanaf 1000 m). Dat wil ik graag doen voor de hitte. Dat is me goed bevallen. Alleen de afdalingen zijn heel lastig want ik val bijna in slaap en moet extra goed opletten om geen foutjes te maken. Het was een schitterende route door afgesloten valleien waar geen kip komt, dus heel eenzaam en rustig.
Ik ben om 11:30 in Alcaraz na 60 km. Even stadje bekijken, ziet er heel leuk uit. Straatjes, steegjes, trapjes, pleintjes.
Na Alcaraz moet ik nog 10 km en natuurlijk is dat weer klimmen op het heetst van de dag. De kaart is onvoldoende duidelijk over de hoogte en lengte, dus een voorbijganger vertelt mij, op mijn vraag, dat het wel meevalt. Niet dus, het gaat weer naar het hoogste punt, 1140 m. Maar ja, het kan niet anders. Ik heb wel wat onvriendelijks afgemompeld. Ik houd niet van beklimmingen op deze manier aan het eind van de route.
In Penascosa is de camping uitstekend, door een aardig Belgisch stel, Arlette en Joeri, gerund (eigenaar). Lekker rusten, zwemmen en ik mag van hun computer/internet gebruik maken. Dit ondanks het feit dat ze al twee keer een PC hebben moeten vervangen door stomme behandeling van klanten. Dus ik ben ze erg dankbaar. Camping Sierra Penascosa ziet er prima uit en is gezellig rustig. Ik heb een hele tijd leuk zitten kletsen met Joeri en Arlette en ook weer veel opgestoken van Spanje.
Na het douchen weet ik weer zo een rakker te betrappen die er met mijn kaas vandoor gaat, een kat. Net op tijd.
Map and pictures have been updated
Thanks to the very friendly cooperation of the owners of camping Sierra Penascosa (near Alcaraz) I was able to update my blog completely. Joeri allowed me to use his computer in spite of having bad experience in the past, with people damaging the computer completely by spilling coffee over it.
Subscribe to:
Posts (Atom)