Olmedilla de Alarcon, weer een te gekke rit.

Vanaf de camping moet ik over 30 km stijgend en dalend naar de via verde (oude spoorbaan) zien te komen. Als ik uiteindelijk bij de hoofdweg kom is het wel even zoeken waar dan die spoorbaan ligt.
Ik vind dat de kwaliteit van de wegen (wegdek) in Spanje heel goed is. Ze schijnen de laatste jaren met EU steun in hoog tempo te hebben vernieuwd. Ik had me erg verheugd om een lange via verde te kunnen rijden. Ik heb een paar weken geleden in La Mancha daar ook ervaring mee opgedaan, de Ruta de Don Quijotte, maar ben daar toen na een paar uur knokken weer van af gegaan.
Deze spoorbaan loopt nagenoeg horizontaal en dus zitten er onverlichte tunnels in. Het wegdek is onverhard, tamelijk vlak en goed hard. Maar bedekt met steentjes. Dat is bij daglicht al een hele toer om overeeind te blijven. Het is goed opletten geblazen. Om van de omgeving te genieten, die overigens prachtig is, moet je stil gaan staan, anders neemt het wegdek je wel te grazen. In zo een tunnel is het voor mij nauwelijks te doen om te fietsen. Zeker als er een bocht in de tunnel zit waardoor je geen enkele orientatie meer heb (het licht aan het eind van de tunnel). De muren en weg hebben dezelfde kleur grijs. Op een bepaald moment weet ik niet eens meer of ik horizontaal of vertikaal fiets. Een paar van die steentjes zorgen er dan wel voor dat ik om ga. Dat wordt dus in 5 tunnels lopen.
Het idee van die vias verdes is heel goed, maar er wordt niet aan onderhoud gedaan en er is nauwelijks sprake van richting aanduiding. Er zijn ook nogal wat paaltjes gejat (denk ik). Plotseling loop ik dood op een totaal overwoekerd pad, dat nog 20 cm ruimte laat. Een andere fietser had me al wel gewaarschuwd. Doordouwen dus maar, tussen de pikplanten door. 500 m verder heb ik de keus: een steile gravel helling of over een vangrail heen. Dat wordt uiteindelijk de steile gravelhelling. Enfin na 15 km kies ik maar een tijdje voor de inmiddels wat rustigere asfaltweg. En dat schiet lekker op. In Balazote kan ik eindelijk koffie krijgen. Het verhaal lijkt wat negatief. Zo bedoel ik het niet. Op z'n minst is het zeer avontuurlijk te noemen. Voor ATB's zeer geschikt. Ik als ligfietser heb er 'wat meer moeite mee'. Het is ook jammer want op dit soort paden ben je ahw continu aan het overleven, terwijl dat niet de bedoeling kan zijn. Ik doel vooral op overwoekering, plotseling doodlopen, geen richting aanduiding e.d. Maar goed, ervan proeven is altijd aardig en het vermijd in ieder geval ieder auto verkeer.
Na Barrax kan ik meer dan 40 km langs een aquaduct fietsen. De weg is perfect en natuurlijk horizontaal. Het aquaduct transporteert water van El Tajo naar de Segura (waar ik vandaan kom) en is helemaal van beton met een strak asfalt pad er langs. Ergens na 30 km: camino cortado, opgebroken weg. Alle omgevingsverkenningen lopen op nog grotere ellende uit. Dus ik besluit te gaan lopen, weet alleen niet hoe ver. Gelukkig komt er een sproeiwagen aan die mij duidelijk maakt dat het maar 2 km is en dat het een beetje van de luimen van de wegwerkers zal afhangen of ik er langs kan. Ik ga dus door en het valt mee, behalve een valpartij in een platgewalst stuk,dat 30 m omhoog gaat.
Ik besluit om een beetje van de route beschrijving af te wijken, want volgens mijn inschatting moet ik vlak onder Alarcon uit komen als ik tot het eind doorga en niet 17 km voor het eind, zoals de routebeschrijving aanduidt, weer 40 km ga klimmen en dalen. Mis dus. Ik loop aan het eind (dus het begin van het kanaal) dood op het reservoir. Dus 17 km terug???? Neen, weer eigenwijs. Na 4 km terug rijden ga ik op mijn kompas een onverharde weg dwars op het kanaal. Ik hoop daarmee eerder op de beschreven route te komen. Het is een behoorlijk zwaar pad en veel onverwacht zachte stukken, van ca. 5 km lang. De strategie lukt gelukkig wel (scheelt ongeveer 30 km). Het is inmiddels zo laat geworden (ik ben om 21:00 op de camping) en het gaat totaal 180 km worden (ipv de door mij ingeschatte 140), dat ik helaas Alarcon links moet laten liggen. Een nadeel van mijn keuze om te kamperen, desnoods wild, is dat campings erg ver van elkaar liggen en niet altijd bij de mooiste plaatsen. En wild kamperen was op deze hele route onmogelijk geweest. Maar goed ik denk dat ik dat morgen in Cuenca kan kompenseren.
Op de camping wordt ik zeer vriendelijk onthaald door Ana. Ik krijg een welkomst Fantaatje en een stuk brood voor morgen. Heel vriendelijk.
Goed dat ik gisteren heb gerust, want ondanks de onverwacht zware tocht, door het vlakke traject had ik deze helemaal als licht ingeschat, voel ik mij al snel (na de douche) weer energiek.
Ik ben de 2500 gepasseerd (2619).

Nog steeds Penascosa, rustdag

Vergeten de wekker te zetten. Toen ik om 6:45 wakker werd heb ik een tijd liggen nadenken: Het volgende stuk is tamelijk lang, dus ik moet er vroeg uit om de zon een beetje te vermijden. Dat is dus mislukt. Maar ik voelde dat ik toch weer toe was aan een kalm dagje. Soms wordt dat door het toeval bepaald. Dat wordt dus een ochtendje naar Alcaraz, krantje lezen, bekijken wat ik al gezien heb (want zoveel is er niet, behalve het prachtige monumentale plein, maar dat is compleet in de renovatie), koffie met ....een of andere koek. En boodschappen doen. Ondertussen heb ik ook het Santuario de Nuestra Senora de Cortes bezocht, dat langs de route naar Alcaraz ligt. Een nonnenklooster dat een echt bedevaartoord is (blote voetenprocessies etc.). Het is niet zo heel oud (18e eeuw), maar wel mooi. Ach 24 km, ondanks het klimmen maar zonder bagage, valt nog onder rust, hoewel Joeri er wel om moest lachen: die berg op zou hij een paar dagen door geveld zijn.
Het is bewolkt, het zou een ideale fietsdag zijn geweest.
In de middag ga ik met Joeri proberen de warmwaterinstallatie voor de Cabanas in orde te krijgen. Sinds gisteren is die gestoord. Het blijkt dat in de regelaar kortsluiting is opgetreden, dat wordt dus helaas een nieuwe regelaar kopen.
Lekker vliegvrij (in de tent) gesiestaat. Heeft me goed gedaan. Ik moest wat slaap inhalen.
Het hulpje op de camping, Juan Carlos, is 25 en komt uit Equador. Hij is alleen naar Spanje gekomen, 6 jaar geleden. Leuk jong. Er zijn heel veel Equadorianen hier in Spanje.
De werkloosheid in Spanje is opgelopen tot 18,7% met in het laatste jaar een stijging van 8,2%. Inderdaad gigantisch als je dat vergelijkt met Nederland (3,2%, 0,4%). De buitenlanders krijgen in toenemende mate de schuld, waar heb ik dat eerder gehoord, om de realiteit te ontkennen en de schuld te kunnen afschuiven????
Na het zwemmen pilsje drinken. Er kwam een Duitser aan met een Audi 80. Was een maand aan het rondreizen door La Mancha, met zijn kat. Hij slaapt op de neergeklapte achterbank/kofferbak. Past net. De man was 80 jaar. Ongelooflijk hoe flink iemand dan toch nog kan zijn.
Ik vind het jammer om van deze prachtige camping, met zijn ontspannen, landelijke sfeer, met zijn vriendelijke gastvrije eigenaren, weg te gaan.

penascosa

Ik heb al een paar keer roofovervallen gehad van dieren (denk ik) die mijn fourage misbruiken. Ik laat alles buiten staan. Ik wordt er wel wakker van en dan grijp ik in (soms te laat). Merkwaardig is dat ik al een paar keer eten ben kwijtgeraakt dat dieren helemaal niet willen hebben, volgens mijn theorie. Gisteren nacht: een plastic zak met kersen en een voorverpakte Bleu d'Auvergne. en een nectarine was aangevreten (hoe durft hij/zij???). Een paar weken geleden een stukje ham (in plastic zak). Gisteren nacht zag het beest er raar uit, met opgestoken oren en een spitse snuit. Het leek wel een droom (beeheestjes...).
Ik ga wat preventieve maatregelen nemen.
Ik heb een slang de weg zien oversteken, voor het eerst. Mooi gezicht. Slingerend overstekend wild.
Vanochtend extra vroeg vertrokken (6:15). Ik zat mijn bocadillo om 6:00 op te eten op het terras van de camping. De campingbeheerder schrok van me toen hij naar de WC moest. Ik moest 2,5 keer klimmen over 1450 m (vanaf 1000 m). Dat wil ik graag doen voor de hitte. Dat is me goed bevallen. Alleen de afdalingen zijn heel lastig want ik val bijna in slaap en moet extra goed opletten om geen foutjes te maken. Het was een schitterende route door afgesloten valleien waar geen kip komt, dus heel eenzaam en rustig.
Ik ben om 11:30 in Alcaraz na 60 km. Even stadje bekijken, ziet er heel leuk uit. Straatjes, steegjes, trapjes, pleintjes.

Na Alcaraz moet ik nog 10 km en natuurlijk is dat weer klimmen op het heetst van de dag. De kaart is onvoldoende duidelijk over de hoogte en lengte, dus een voorbijganger vertelt mij, op mijn vraag, dat het wel meevalt. Niet dus, het gaat weer naar het hoogste punt, 1140 m. Maar ja, het kan niet anders. Ik heb wel wat onvriendelijks afgemompeld. Ik houd niet van beklimmingen op deze manier aan het eind van de route.
In Penascosa is de camping uitstekend, door een aardig Belgisch stel, Arlette en Joeri, gerund (eigenaar). Lekker rusten, zwemmen en ik mag van hun computer/internet gebruik maken. Dit ondanks het feit dat ze al twee keer een PC hebben moeten vervangen door stomme behandeling van klanten. Dus ik ben ze erg dankbaar. Camping Sierra Penascosa ziet er prima uit en is gezellig rustig. Ik heb een hele tijd leuk zitten kletsen met Joeri en Arlette en ook weer veel opgestoken van Spanje.
Na het douchen weet ik weer zo een rakker te betrappen die er met mijn kaas vandoor gaat, een kat. Net op tijd.

Map and pictures have been updated

Thanks to the very friendly cooperation of the owners of camping Sierra Penascosa (near Alcaraz) I was able to update my blog completely. Joeri allowed me to use his computer in spite of having bad experience in the past, with people damaging the computer completely by spilling coffee over it.

Riopar

Dacht vandaag een recuperatiedag te houden. Het eerste stuk leek er ook wel op, maar daarna moest ik weer 2 keer klimmen naar 1000 m en naar 1150 m, met een paar steile stukken er in. Uiteindelijk kom ik om 14:00, na 69 km in Riopar terecht met een mooie camping met zwembad. Het is bloedje heet en ik ben lamlendig moe. Ik heb mijn tarp gespannen om even in de schaduw te slapen. Daarna gezwommen en ik lijk weer wat te worden. Ik drink heel veel, maar misschien moet dat nog meer zijn. Sinds gisteren ben ik nl af en toe duizelig. Bij de camping winkel hebben ze niets bruikbaars en het is zondag. Vandaag kan ik me nog wel helpen, maar morgen wordt een zware dag omdat ik al heel snel een paar stevige klimmen moet maken in eenzaam gebied, dus ik kom ook geen winkels tegen.

Hornos again

The frequent reader of this blog could have discovered that after my bad experiences with the mountains of the sierra de segura, behind Hornos, has left a big mental wound in me (june 25th). Of course it was the combination of a technical failure of my bike and probably of myself. But definitely these mountains are steep!!!!
My return road could lead along these mountains again, or along a non-attractive coast. So the question was: do I give in, or fight this inclination????
Well, I fought the inclination of going the easiest way. Today I rid 140 kms, went over 2 tops of 1600 m and 1 of 1200 m. I was astonished, going the same road back that I had done this with a broken freewheel, it must have been madmans work.
The good thing is that I, again, learnt a lot about myself, today.
So now I rounded a triangle tour of Andalucia: Hornos, Malaga, Almeria and Hornos again.

I have uploaded pictures and updated the map

In Santiago de la Espada I had the possibility to use the laptop of the barman of a hotel. Very kind of him. Unfortunately the touchpad did not function very well. So I have uploaded the pictures, but could not apply comments and next time I need to delete a few pictures. In the map I could update my sleeping places, but the route was not possible to give in. So also next time.