Nog steeds Penascosa, rustdag

Vergeten de wekker te zetten. Toen ik om 6:45 wakker werd heb ik een tijd liggen nadenken: Het volgende stuk is tamelijk lang, dus ik moet er vroeg uit om de zon een beetje te vermijden. Dat is dus mislukt. Maar ik voelde dat ik toch weer toe was aan een kalm dagje. Soms wordt dat door het toeval bepaald. Dat wordt dus een ochtendje naar Alcaraz, krantje lezen, bekijken wat ik al gezien heb (want zoveel is er niet, behalve het prachtige monumentale plein, maar dat is compleet in de renovatie), koffie met ....een of andere koek. En boodschappen doen. Ondertussen heb ik ook het Santuario de Nuestra Senora de Cortes bezocht, dat langs de route naar Alcaraz ligt. Een nonnenklooster dat een echt bedevaartoord is (blote voetenprocessies etc.). Het is niet zo heel oud (18e eeuw), maar wel mooi. Ach 24 km, ondanks het klimmen maar zonder bagage, valt nog onder rust, hoewel Joeri er wel om moest lachen: die berg op zou hij een paar dagen door geveld zijn.
Het is bewolkt, het zou een ideale fietsdag zijn geweest.
In de middag ga ik met Joeri proberen de warmwaterinstallatie voor de Cabanas in orde te krijgen. Sinds gisteren is die gestoord. Het blijkt dat in de regelaar kortsluiting is opgetreden, dat wordt dus helaas een nieuwe regelaar kopen.
Lekker vliegvrij (in de tent) gesiestaat. Heeft me goed gedaan. Ik moest wat slaap inhalen.
Het hulpje op de camping, Juan Carlos, is 25 en komt uit Equador. Hij is alleen naar Spanje gekomen, 6 jaar geleden. Leuk jong. Er zijn heel veel Equadorianen hier in Spanje.
De werkloosheid in Spanje is opgelopen tot 18,7% met in het laatste jaar een stijging van 8,2%. Inderdaad gigantisch als je dat vergelijkt met Nederland (3,2%, 0,4%). De buitenlanders krijgen in toenemende mate de schuld, waar heb ik dat eerder gehoord, om de realiteit te ontkennen en de schuld te kunnen afschuiven????
Na het zwemmen pilsje drinken. Er kwam een Duitser aan met een Audi 80. Was een maand aan het rondreizen door La Mancha, met zijn kat. Hij slaapt op de neergeklapte achterbank/kofferbak. Past net. De man was 80 jaar. Ongelooflijk hoe flink iemand dan toch nog kan zijn.
Ik vind het jammer om van deze prachtige camping, met zijn ontspannen, landelijke sfeer, met zijn vriendelijke gastvrije eigenaren, weg te gaan.

penascosa

Ik heb al een paar keer roofovervallen gehad van dieren (denk ik) die mijn fourage misbruiken. Ik laat alles buiten staan. Ik wordt er wel wakker van en dan grijp ik in (soms te laat). Merkwaardig is dat ik al een paar keer eten ben kwijtgeraakt dat dieren helemaal niet willen hebben, volgens mijn theorie. Gisteren nacht: een plastic zak met kersen en een voorverpakte Bleu d'Auvergne. en een nectarine was aangevreten (hoe durft hij/zij???). Een paar weken geleden een stukje ham (in plastic zak). Gisteren nacht zag het beest er raar uit, met opgestoken oren en een spitse snuit. Het leek wel een droom (beeheestjes...).
Ik ga wat preventieve maatregelen nemen.
Ik heb een slang de weg zien oversteken, voor het eerst. Mooi gezicht. Slingerend overstekend wild.
Vanochtend extra vroeg vertrokken (6:15). Ik zat mijn bocadillo om 6:00 op te eten op het terras van de camping. De campingbeheerder schrok van me toen hij naar de WC moest. Ik moest 2,5 keer klimmen over 1450 m (vanaf 1000 m). Dat wil ik graag doen voor de hitte. Dat is me goed bevallen. Alleen de afdalingen zijn heel lastig want ik val bijna in slaap en moet extra goed opletten om geen foutjes te maken. Het was een schitterende route door afgesloten valleien waar geen kip komt, dus heel eenzaam en rustig.
Ik ben om 11:30 in Alcaraz na 60 km. Even stadje bekijken, ziet er heel leuk uit. Straatjes, steegjes, trapjes, pleintjes.

Na Alcaraz moet ik nog 10 km en natuurlijk is dat weer klimmen op het heetst van de dag. De kaart is onvoldoende duidelijk over de hoogte en lengte, dus een voorbijganger vertelt mij, op mijn vraag, dat het wel meevalt. Niet dus, het gaat weer naar het hoogste punt, 1140 m. Maar ja, het kan niet anders. Ik heb wel wat onvriendelijks afgemompeld. Ik houd niet van beklimmingen op deze manier aan het eind van de route.
In Penascosa is de camping uitstekend, door een aardig Belgisch stel, Arlette en Joeri, gerund (eigenaar). Lekker rusten, zwemmen en ik mag van hun computer/internet gebruik maken. Dit ondanks het feit dat ze al twee keer een PC hebben moeten vervangen door stomme behandeling van klanten. Dus ik ben ze erg dankbaar. Camping Sierra Penascosa ziet er prima uit en is gezellig rustig. Ik heb een hele tijd leuk zitten kletsen met Joeri en Arlette en ook weer veel opgestoken van Spanje.
Na het douchen weet ik weer zo een rakker te betrappen die er met mijn kaas vandoor gaat, een kat. Net op tijd.

Map and pictures have been updated

Thanks to the very friendly cooperation of the owners of camping Sierra Penascosa (near Alcaraz) I was able to update my blog completely. Joeri allowed me to use his computer in spite of having bad experience in the past, with people damaging the computer completely by spilling coffee over it.

Riopar

Dacht vandaag een recuperatiedag te houden. Het eerste stuk leek er ook wel op, maar daarna moest ik weer 2 keer klimmen naar 1000 m en naar 1150 m, met een paar steile stukken er in. Uiteindelijk kom ik om 14:00, na 69 km in Riopar terecht met een mooie camping met zwembad. Het is bloedje heet en ik ben lamlendig moe. Ik heb mijn tarp gespannen om even in de schaduw te slapen. Daarna gezwommen en ik lijk weer wat te worden. Ik drink heel veel, maar misschien moet dat nog meer zijn. Sinds gisteren ben ik nl af en toe duizelig. Bij de camping winkel hebben ze niets bruikbaars en het is zondag. Vandaag kan ik me nog wel helpen, maar morgen wordt een zware dag omdat ik al heel snel een paar stevige klimmen moet maken in eenzaam gebied, dus ik kom ook geen winkels tegen.

Hornos again

The frequent reader of this blog could have discovered that after my bad experiences with the mountains of the sierra de segura, behind Hornos, has left a big mental wound in me (june 25th). Of course it was the combination of a technical failure of my bike and probably of myself. But definitely these mountains are steep!!!!
My return road could lead along these mountains again, or along a non-attractive coast. So the question was: do I give in, or fight this inclination????
Well, I fought the inclination of going the easiest way. Today I rid 140 kms, went over 2 tops of 1600 m and 1 of 1200 m. I was astonished, going the same road back that I had done this with a broken freewheel, it must have been madmans work.
The good thing is that I, again, learnt a lot about myself, today.
So now I rounded a triangle tour of Andalucia: Hornos, Malaga, Almeria and Hornos again.

I have uploaded pictures and updated the map

In Santiago de la Espada I had the possibility to use the laptop of the barman of a hotel. Very kind of him. Unfortunately the touchpad did not function very well. So I have uploaded the pictures, but could not apply comments and next time I need to delete a few pictures. In the map I could update my sleeping places, but the route was not possible to give in. So also next time.

Hornos, voor de 3e keer. Ik heb de berg (en mezelf) overwonnen!!!

De eerste klim viel achteraf mee. Daarna bijna 30 km kaarsrechte weg over een relatie vlakke hoogvlakte. Ik viel er letterlijk bij in slaap, dus ik ben maar even in de berm gaan liggen, bij gebrek aan beter. Op gevaar af dat, zoals in Frankrijk iedere auto stopt om te vragen of het goed met me gaat. Maar hier niets van dat alles.
Daarna komt Puebla de Don Fadrique (poetische naam) met daarachteraan het echte klimwerk. Het hoogste punt zal Puerto del Pinar zijn (1600 m), en ook het hoogste punt tot nog toe. Puerto is een pas. Toen mijn hoogtemeter op 1450 stond kwam ik bij een teken van de Puerto. Ik dacht dat is mooi meegenomen ik zal wel verkeerd geijkt zijn of de luchtdruk is hard gestegen (zoveel had ik aan het weer moeten merken).. Dus fototje gemaakt. Daarna ging het stijgen echter nog 150 m verder en dat kan natuurlijk niet na een echte pas. Dat viel dus wel tegen. Enfin na een paar km kom ik dus het echte hoogste punt tegen. Die Spanjaarden houden zo van bordjes plaatsen (waar ze niet horen of waar het onduidelijker wordt). Ik wil siesta in Santiago de la Espada houden en dat lukt. Ik ben er om 14:00 en er staan bankjes onder bomen. Ik ga bij een hotel wat fantaatjes drinken en daar mag ik gebruik maken van de laptop van de barman om foto's te uploaden en de kaart bij te werken. Goede tijdbesteding op het heetst van de dag. Niet alles lukt want het touchpad werkt slecht. Maar de foto's staan er op zonder tekst en de kaart is een beetje bijgewerkt. Alleen de route van Castell de Ferro tot hier kon ik er niet in krijgen. De volgende keer pas ik dat aan. Ik was zeer blij met deze vriendelijke faciliteit.
Nog een heel stevige klim naar de toppen boven Hornos, waar ik de vorige keer heb moeten omkeren. Dat was knap zwaar, zoals ik verwacht had. Boven Hornos heb ik verbaasd gestaan dat ik dit met een kapot freewheel, gedeeltelijk duwend gedaan heb. Het is gigantisch stijl en een enorm eind.
Ik kom voor de 3e keer op camping Montillana aan het stuwmeer terecht. Het is 20:00 en ik heb vandaag 140 km gedaan en twee toppen van 1600 m en een van 1200 m beklommen. Het was mooi en zwaar en ik heb mijn eigen 'angsten' opzij gezet. Verstand op 0 en blik op oneindig. Het gaat lukken en dit gaat ook weer over. Dat betekent niet dat ik niet heb genoten, maar de frustratie van de vorige keer moest wel beantwoord worden.
Op de camping aangekomen wordt ik verwelkomd als een oude bekende. Helaas is het zwembad gesloten, te laat. Er is een jongeren kamp en dus staat er een lange rij voor de douches. Een van de leiders grijpt in en laat mij voorgaan. Ik voel me weer mens na die douche. Overigens het traject was zo lang omdat wild kamperen in de natuurparken verboden is. En hotelletjes heb ik geen zin in zolang ik mezelf nog zover kan krijgen om zo een stuk af te leggen. Ik moet wel even recupereren, want ik voel duidelijk dat ik veel van mijn lijf heb gevraagd.
Ik heb nu ee volle driehoek Andalucia gemaakt: Hornos, Malaga, Almeria, Hornos.