Cazorla, goede keus, alles komt goed.

Vlak voordat ik ingepakt ben komt Sabine langs, die met Chris van Malaga naar Valencia fietsen, maar wel die hoge pas in de Sierra Nevada (pico ....) hebben gedaan, zelfs over een stuk gletscher. ik geloof dat dat de hoogste pas van Europa is. Dat zou ik ze, zeker nu, niet nadoen. Het Poolse stel in Madrid had die pas ook genomen en waren lyrisch.
Sabine en Chris hadden van mijn vorige buren al gehoord dat ik hier met een ligfiets was. We gaan eens uitgebreid kettingen en derailleurs bestuderen en vergelijken. Volgens mij hebben we het probleem nog niet onder de knie. Ook heb ik per mail diverse adviezen gekregen zowel in mentaal als in technisch opzicht, waarvoor zeer veel dank!!!!!. Hartverwarmend om zoveel medeleven te krijgen. Tot Cazorla Zal ik nog een paar stevige klimmen krijgen, dan moet ik daar maar eens echt goed mijn conclusies trekken.
Langs het gigantische stuwmeer is de route in een woord schitterend en zolang ik niet te hard stijg kan ik weer echt genieten. Op de camping heb ik een diepvries stokbrood gekocht. Ontbijt betekent dus eerst even in de zon gaan staan met mijn stokbroodje.
De laatste klim naar Cazorla staat aangeschreven als heel pittig, gedurende 7 km. Ook de nodige fietsers waarschuwen me daarvoor. Ik trap hem nagenoeg in een keer door. Het blijkt kinderspel te zijn bij de hellingen die ik gisteren had. Ik heb een goede keuze gemaakt. De reisdag was vandaag prima. De idyllische camping San Isicio ligt iets voorbij het stadje. Op het eerste gezicht ziet deze camping er prima uit, met een heerlijk, wel gevuld, zwembad.
Ik heb eerst mijn fietsleverancier gebeld voor advies, en na demontage denk ik dat het lek boven tafel is: er zit speling op mijn casette, waardoor het freewheel af en toe blokkeert en af en toe doorlaat, dat zou verklaren dat ik, eenmaal gaande, goed door kan gaan en het probleem alleen maar optreedt als ik demareer.
Nu nog, mbv de camping baas een fietsenmaker zoeken.
Vandaag onderweg ben ik meer Nederlandse vakantiefietsers tegengekomen dan op het hele stuk van N-Spanje naar hier. Komt natuurlijk door de routebeschrijving. Op de camping staat het Nederlandse stel dat ik gisteren op de andere camping heb gesproken. Zij zijn van Deurne naar Sevilla aan het fietsen
De campingbaas is zelf fietsen in Noorwegen. Zijn dochter kan mij goed helpen: ik zoek de technische woorden op en zij belt de grootste fietsenzaak van de regio op, in Lenares, 70 km verder, op. Zij konden ons niet vertellen of ze de spullen hebben, dat wordt dus gokken op: de grootste zaak.
Nu nog het busstation opzoeken. Geen info, maar de buschauffeur wist me wel te vertellen dat ik om 7:00 mee kan. Terug moeten we dan maar zien. Het is maar 70 km, dus desnoods wordt dat terugfietsen.
Morgen is mijn Rosinante weer helemaal in orde en voelt deze Don Quijote zich ook weer prima (denk ik)

Hornos

After Madrid i have been progressing very well. La Mancha is very hot and empty, and flat. I slept one time 'en el Campo', in an empty corn field. It was perfect. In Valdepenas the indicated camping site had disappeared, so I had to take a hotel, after 140 km and at 9:00 pm I did not have much of a choice.
Yesterday I was suddenly in the mountains again, the Sierra de Segura. Today I had to penetrate this Sierra more. My first gear did not function well and the map does not give enough indications about the mountains. After a long struggle I decided to take another route, to Malaga. I have a clear description of it, so that I know how long a road upwards will take. With this unfaithful gear at least I must be able to trust one thing.
We'll see.

Shitdag, 50 km voor niks. Terug bij Canada Morales (Hornos)

Ik sta wat later op en voel dat ik m'n dag niet heb. Het zwembad is nog steeds leeg, dus wat moet ik hier doen? Dan maar een korte dag en wild kamperen. 70 km moet kunnen, net de helft naar de volgende camping.
Nog even een praatje maken met een Nederlands stel dat van Nederland naar Sevilla fietst, met het zelfde boekje dat ik ook wil gebruiken, van Bemjaminse.
Ik moet weer een stukje (6km) terug om naar Hornos te klimmen, dezelfde klim die ik gisteren vlak voor de top heb afgebroken. Vlak voordat ik boven ben springt mijn ketting ineens weer over. Had ik vanaf de Pyreneeen geen last meer van gehad. Nu is dit wel een heel stevige klim. Maar goed, vervelend: ik heb wel vertrouwen nodig, anders moet ik teveel rekening houden met de techniek.
Heel oud mooi karakteristiek plaatsje, Hornos.
Vanaf hier gaat de weg mooi dalend verder, maar dan ..... Oh weh, oh weh. Dat stond niet op de kaart, die is dus blijkbaar ook al onbetrouwbaar. Hele lange, hele stijle klimmen. Ik denk wel tegen de 10%. Dat is voor even wel te doen, maar niet uren. En dan ook nog met een onvoorspelbare versnelling!!!! Als ik aan het rijden bent gaat het wel, maar als ik even heb gerust, moet ik heel snel heel hard drukken en dan kan hij ineens overspringen.
Dat wordt dus duwen, ik kom dan wel omhoog maar het is heel zwaar. Als ik weer even opstap gaat het mis. De ketting springt weer ik verlies mijn evenwicht en ik kukel om. Nu val je met een ligfiets nooit erg, het is meer kantelen. Het stinkt naar wijn. De kurk is van de fles geschoten, fles leeg. Ik krijg nu echt de p in.
5 minuten later komt er een Guardia Civil auto aan en aan mijn hopeloze gezicht zien ze wel dat ze moeten stoppen. Ze leggen uit hoe vreselijk de route verder voor mij wordt. Geen fijn vooruitzicht.
Ze adviseren ook om vooral te gaan lopen (misschien vinden ze zo een ligfiets niks). En verder geven ze het advies om te proberen te liften. Ze stonden echt te overwegen om mij mee tenemen, maar de ligfiets is te groot.
Ik ga eerst maar eens siesta houden. Ik hoop een vrachtauto te kunnen paaien, die waren er wel, maar nu ik ze nodig heb niet.
Ik heb besloten om te keren en terug naar de camping te gaan. Deze bergen met deze versnelling en onvoldoende details op de kaart is te heavy.
Ik moet zo gauw mogelijk ergens een fietsenmaker zien te vinden, maar ik ben bang dat dat pas in Malaga is. Ik ga dus toch maar eerst naar Malaga, via de genoemde goed beschreven route. Weet ik tenminste wat ik verwachten kan.
Gelukkig kan ik nu voor het grootste deel weer afdalen, wat ik vanochtend heb geklommen. Dat gaat een stuk sneller.
Enfin om 17:00 ben ik terug bij af, na 50 km. Eerst maar eens alles herstellen, vooral mijzelf en daarna de fiets. Hij hangt dus weer in de boom, maar ik kan niets bijzonders bedenken, behalve dat de ketting misschien wat versleten lijkt (hij is wel nieuw!).
Alles gesmeerd (met olijfolie, want de andere olie had ik weggegooid).
Ik eet maar weer eens bij het restaurant van de camping. De route voor morgen belooft weer een paar pittige klimmen, maar het is nu in ieder geval afzienbaar, want daar werd ik ook een beetje moedeloos van. Of ik morgen moedeloos word zal erg van mijn fiets afhangen.

Hornos, Andalucia, meer dan 1000 km gegaan.

Ik had echt de p in. Mijn kaart is 1 jaar oud en kennelijk onbetrouwbaar. Waarom heb ik dan 140 km gereden???
Uit de douche kwam roestwater, ik ben net niet rood. Ik wilde met credit card afrekenen. Dat ging helaas niet. Dus de portemonaie leeggeschud. Ik had op 3 euro na voldoende. Dat was wel OK.
Je wordt hier door iedereen via autowegen gewezen. Ze kunnnen kennelijk niet in het klein denken. Maar ze blijken er wel te zijn.
De wegen hier zijn allemaal kaarsrecht. 30 km rechtdoor is niet abnormaal. Je zou er bijna bij in slaap vallen. Wat dat betreft vond ik N-Spanje mooier. Misschien komt dat nog. Ik heb die laatste zinnen nauwelijks geschreven of ik zit al in de bergen. Ik had ze nauwelijks zien aankomen, het leken wel heuveltjes, maar het is weer het serieuze werk:klimmen en dalen en kronkelen. Hard werken maar mooi, ik zit in de Sierra Seguras. Om ca. 11:00 rijd ik Andalucia binnen. trouwens vanochtend ben ik ook over de 1000 km gegaan. Om precies te zijn heb ik tot vandaag 1130 km gemaakt.
Ik rij vanochtend stevig door, want ik wil niet weer om 17:00, na de siesta nog 60 km voor de boeg hebben. Ik schat dat ik nog 40 km te gaan heb.
Ik houd siesta in Los Mochuelos op een beschaduwd pleintje, verder geen mens te bekennen. Ik maak me net klaar voor de dut, komt een meneer aanlopen met een beker koude kersen, heerlijk.
Ik heb de siesta tijd (wat een geduld moet ik hebben!!!) gebruikt om mijn ketting te smeren. Mijn olie flesje is helaas ter ziele. Het lukt nog net een keer.
Ik ben mijn vlaggetje onderweg verloren, eens kijken hoe ik dat nu weer moet oplossen.
Die 40 km vallen niet mee, het is veel klimwerk. De camping zo bij Hornos moeten liggen, een dorp waarnaartoe ik over 5 km ca, 150 m moet klimmen. Ik vertrouw het niet dus ergens midden in de klim houd ik een automobilist aan. Nee, er is inderdaad geen camping. Wel een in het dal en dan nog zo een 10 km verderop. Dus het venijn zit weer in de staart. Ik heb weer visioenen over een dagje rust aan een heerlijk zwembad of meer. Er is inderdaad een meer, maar een heel eind weg, lager. Er is een zwembad, maar dat is 2 dagen in onderhoud. Ach ik zie morgen wel. Misschien moet ik systematisch wisselen tussen wild en legaal. Het probleem met wild is dat je eigenlijk pas rond donker je tent op kunt zettenen dan heb ik er al zo een 140 km op zitten, ook niet direkt ontspannend. We zien wel.

Change of the map

For those who like to follow me on the maps. You may have recognized that after Madrid I have changed my route completely. From Madrid I go straight south, just east of Aranjuez, then to Valdepenas (where I am now). Tomorrow I will arrive at my original route, near Hornos. In a few days I wil update everything.

Valdepenas

Gisteren avond, midden in het korenveld was een schitterende avond. De zon ging prachtig onder, het was windstil en het zicht op die paar verspreide bomen tegen die mooie lucht was heerlijk. Toen de sterren zichtbaar werden werd het pas echt feest, iets wat je in Nederland bijna niet meer tegekomt: geen kunstlicht. Ik heb genoten!!!!
Ik blijk de Ruta de Quijote te volgen. In Villacana wordt ik door een vriendelijke fietser naar het gemeentehuis gebracht, alwaar ik door de mevrouw van de touristen informatie uitgebreid over deze route wordt geinformeerd. Het is een zeer uitgebreid stelsel van fietsroutes door La Mancha. Later komt er een meneer bijstaan die zelf ook graag fietst. Hij biedt me aan mij de stad uit te begeleiden naar het begin van de route. Ja, maar ik wil eerst koffie drinken. Geen probleem. Ja maar ik wil ook nog even fruit kopen. Ook dat is geen probleem, daar brengt hij mij wel naar toe. Zo gezegd zo gedaan. Meneer en mevrouw (van de info) stappen in de gemeente auto en rijden me voor. Bij de Fruta y Verdura (fruitwinkel) aangekomen, smoest hij wat met de winkelier. Ik krijg direct voorrang en in plaats van te moeten betalen krijg een hand van de groenteboer 'de la casa, y buen viaje'. (Van het huis en goede reis).
Buiten de stad krijg ik mijn laatste instructie en bedank beide hartelijk. De route is onverhard en prachtig. Heel wat mooier dan de rechte asfaltweg tot nu toe. Maar het schiet helemaal niet op en het kost enorme inspanning om overeind te blijven. Na verloop van tijd, en een flinke schuiver, besluit ik toch maar weer de verharde weg te nemen.
Ik kom een herder met een kudde schapen tegen. Ik heb altijd gedacht dat de herder de schapen drijft en dat de hond assisteert. In dit geval loopt de hond aan een touw aan de riem van de herder. De herder loopt voorop en de schapen volgen gedwee. Als de weg moet worden overgestoken roept de herder een paar kreten en de schapen sluiten keurig aan en wachten tot de auto's voorbij zijn. Nog een paar andere kreten en ze spoeden zich over de weg. Het lijken wel honden.
Siesta houdt ik in het stadspark van Herencia, want buiten de stad is geen stukje schaduw te ontdekken. Ze zijn net het gras aan het sproeien en extra lekker is om even in het natte gras te rusten!!!
Na de siesta is het nog 60 km naar Valdepenas, de volgende camping. Men zei in Madrid al: nu ga je de woestijn in. Het is wel begroeid met druiven en ander landbouwspul, maar de hitte is overweldigend met een harde wind die je helemaal uitdroogt. Het wordt totaal ca. 140 km en ik zit al te overwegen, als de camping aardig is, bv met een zwembad, een dag extra te nemen om Valdepenas te bekijken en een beetje uit te rusten. In Valdepenas aangekomen wordt ik doorgewezen. Uiteindelijk vertelt een cafe baas me dat ik weer een stukje snelweg moet nemen. Onder protest dan maar, voor het goede doel!!!! Dus op de snelweg aan een pomphouder gevraagd: 'meneer, de camping lag daar en is al 4 jaar gesloten'. De volgende is 50 km verder op. Ik mocht wel direct achter de benzinepomp staan (vuilcontainers ervoor rollen en je staat ook in het wild). De pomp sluit wel en het is 10 m van de snelweg, zeker niet zo een idyllisch plekje als gisteren. Het is wel veilig, de poitie komt een paar keer langs (of dat een goed teken is betwijfel ik). 60 km zie ik niet meer zitten, ik had me net voorgenomen niet meer zo een dag te maken als naar Madrid. Gelukkig ligt er een hotel. Dat heb ik genomen. Even mens worden. Dan morgen maar geen Valdepenas zien. Ik had even zwaar de pest in. Want morgen wordt ook een zware etappe. Enfin, ik voel me dus niet echt thuis in het hotel, zeker na mijn mijmeringen over rust en een zwembad. De barkeeper is een verwoed fietser dus dat is weer leuk.

Vertrek uit Madrid, tussen Villatobas en Lillo

Hier wordt je helemaal gek van. Was het moeilijk met de fiets Madrid in te komen, er uit komen is zo mogelijk nog lastiger. Madrid is een gigantische stad, bestaande uit allemaal aparte stadjes. Er loopt een zeer uitgebreid stelsel van 'vias verdes' rondom Madrid, ofwel fietspaden. Deze fietspaden kruisen op allerlei plaatsen gewone wegen wat soms heel lastig kan zijn omdat ze dat maar half hebben afgewerkt, dus je moet zeer goed opletten. Op deze fietspaden staan alleen richting verwijzingen naar de wijken van de stad en dan moet je dus beschikken over een uitgebreide plattegrond. Geen enkele verwijzing naar plaatsen in de omgeving en niemand weet iets. Ik heb al mijn orientatiemiddelen moeten inzetten, kaart, zon, kompas, GPS en mij Spaans. Toen ik uiteindelijk toch ergens de naam zag van San Martin de la Vega, een plaatsje ten zuiden van Madrid, heeft een oudere heer op de fiets mij naar een goed orientatiepunt weten te fietsen. Gezellig gekletst onderweg. Nu kon ik weer een routeplan opbouwen. De winkels gaan pas om 9:00 open en dat is wat laat als je met een lege maag moet rijden. De compensatie is dat naar San Martin een uitstekend fietspad ligt en daar uiteindelijk ook wel goede koffie te vinden is. Wat een verademing weer op het 'platte' land te zijn.
Het is een relatief vlakke tocht met maar een paar niet al te hoge heuvelruggen. De weg is recht en saai. Het is enorm benauwd met wel een dunne bewolking. M'n strot schuurt van de warmte en ik drink me helemaal lens. In het cafe waar ik mijn Fantaatjes drink ben ik een bezienswaardigheid door de hoeveelheid en de combinatie met water en ijs. Dat heet niet drinken, dat heet verzwelgen.
Ik moet weer een nachtje wild kamperen want er zijn geen campings. Bij de Rio Tajo kan ik geen schone plek zonder muggen vinden. trouwens even eerder ben ik een politieauto tegen gekomen. Dat is niet vreemd. Maar het gedrag van de ome's agent wel. Toen ze me zagen stoten ze, stapten allebei uit en bleven naast de auto staan. Totdat ik voorbij was. Ze groetten met Hallo ipv Hola. Ik reed na mijn groet natuurlijk gewoon door. Toen ik de pick nick plek bij de Taag aan het inspekteren was, zag ik de politie auto terug komen. Ik denk zo maar dat ze mijn bedoelingen door hadden. Midden in de hoogvlakte stroomt een beekje, daar is een sort vallei met inhammen in de bergjes. Ik inspecteer ze als een hotelkamer. Niets is echt geschikt, behalve als het per se moet. Uiteindelijk kom ik in een geoogst korenveld terecht (wat vroeg trouwens). En na een beetje zoeken vind ik de geschikte bosjes die me helemaal aan het zicht onttrekken. Bij dat inspekteren kwamen er heel vaak trekkers langs. Ook daarvan vermoed ik dat de berijder mijn bedoeling wel door heeft. Volgens mij is de kunst om een plek te vinden waar ze jou niet vinden, zodat je rustig kunt slapen. Ik zet mijn tent ook pas op na het eten, anders is het misschien zonde van de moeite en ik kan de omgeving van de plek langdurig verkennen.
Hier zitten alleen heel grote mieren en een teek heb ik op tijd van me af kunnen plukken.
Verder is het weer een perfecte plek, alleen niet aan stromend water, dat zou het gezelliger maken. Ik heb water voldoende meegenomen, behalve om me te douchen, maar dat komt morgen wel weer. Het is een mooie avond. Ik moet uitkijken voor de teken en verder geniet ik van mijn thee en ben ik tevreden. De afstanden zijn toch nog akelig hoog, vandaag ook weer 118 km gedaan.