Girona

Dat was gisterenavond een heftige aankomst. De camping lag in een dal, maar alleen maar via een hoge toegangsweg bereikbaar. De camping zelf had ook heel steile paden. Het laatste stukje heb ik mezelf letterlijk omhoog moeten 'vloeken'. Zo steil heb ik het nog nauwelijks gehad, gelukkig maar kort.
Vanochtend had ik het dus makkelijk om van de camping af te komen maar moest ik die zelfde steile toegangsweg weer op. In het lastigste deel kwam er opeens een auto naast mij rijden die iets tegen mij zei. Nou kan ik soms maar een ding tegelijk dus ik gromde iets van: rij door. Ik dacht dat het weer iemand was die zo graag wilde zien wat ik onder mijn achterste had, dat ben ik al zo vaak tegen gekomen. Toen hij niet reageerde snauwde ik echt en toen begreep hij het en reed verder. Ik was echt bang dat ik tegen hem aan zou rijden. Boven aan keerde hij om en kwam terug. Ik had inmiddels adempauze genomen. Hij hield mijn zonnebril in zijn hand. Die had ik in mijn shirt gestoken en was ik kennelijk verloren en dat had hij bovenaan de camping gezien. Wat een enorme attentie!!!!!
Vandaag leek een makkelijk dagje, kleine klim en dan omlaag naar Girona. Mooi mis. Vanaf de camping was het toch nog flink omhoog, 300m, en op de puerto aangekomen nog een keer steil omhoog. Tot mijn grote verbazing steeg dat nog 175 m door. Zo een grote fout in de hoogtekaart vind ik echt niet acceptabel. Op diezelfde weg, de oude en dus smalle rijden nog een stel heel grote vrachtwagens, terwijl er een splinternieuwe 'naast' ligt.
Ik ben vroeg aan mijn Fantaatjes toe. Wat een verschillende verpakkingen heeft dat merk: kleine flesjes, grote flesjes, grote flessen. Kleine blikjes, grote blikjes. Als je zo ruim een maand op Fanta leeft, kom je daar wel achter.
De omgeving hier is wel weer prachtig, bergachtig (wel veel lager, tot ca. 900 m), bosrijk en waterrijk. De laatste afdaling naar Girona is een van de mooiste die ik op deze tour heb meegemaakt.
Girona heeft geen camping maar een dorp verderopn wel. Ernaartoe rijden is weer het bekende recept: eindeloos en ook weer klimmetjes. Het zal ook wel aan mijn beleving liggen.
De camping eigenaar is ook een fervent fietser. Hij heeft in 4 jaar tijd 20000 km in Z-Amerika gefietst. Op de camping is helemaal niets te beleven, behalve een zwembad.
Dit was mijn laatste traject van de beschreven route van Benjaminse 'onbegrensd fietsen naar Andalucia', een mijlpaal. Nu moet ik tot Narbonne mijn eigen route weer uitstippelen. Inmiddels heb ik mijn tour record gebroken van 3400 km.

Taradel, bij Tona

Een paar dagen geleden had ik bij Arnes een prachtige zonsopgang gefotografeerd. 20 km verderop zag ik heel veel brandweerautos en politie heen en weer rijden. Gisteren kreeg ik mail met de vraag of ik geen last had van de branden. En Peppino (mijn buurman), die was een uur later vertrokken, vertelde dat hij de branden had gezien. Ik was daar kennelijk dus vlakbij en de bijzondere zonsopgang zal wel door de rook beinvloed zijn. Er schijnen al 4 brandweerlieden te zijn omgekomen. Bij bomberos gebouwen zie ik vlaggen halfstok hangen.
Vanochtend weer een behoorlijk lange klim gehad, van 430 m naar 850 m en weer omlaag. Ook de middag staat in het tekenvan klimmen. Ik vind het gebied minder mooi qua landschap. Weinig bijzonders te zien. Ik moet nog 210 km naar Girona en heb de keus om dat op te delen , 130 en 80 of andersom. Bij de laatste keus ligt de camping erg ongelukkig en moet ik 30 km extra rijden. Dus het wordt vandaag 130 km. Ook dat blijkt weer wat lastig te zijn, want de camping in Tona is opgeheven. 15 km verderop, in Taradell ligt een prachtige camping, maar om er te komen is voor een fietser een gruwel. Het laatste stuk staat bol van de zeer steile klimmen. Ik kan het woordt Ariva met het bijbehorende naar de hemel wijs gebaar niet meer horen. Ik ben om 20:30 op de camping, waar de beheerster me haar brood heel vriendelijk afstaat. Ik krijg een plek helemaal bovenin, nou om daar te komen met de ligfiets, daar is de Sierra de Segura niets bij.
Mijn buren zijn Paul en Marleen met zoon Rens uit Overveen. Erg aardige mensen die me meteen volstoppen met allerlei heerlijk voedsel dat je als fietser node ontbreekt. Gezellig de hele avond met ze doorgebracht.

I have updated the map and uploaded my pictures

Until Montblanc

montblanc

Een planning maken voor de komende dagen is nog knap ingewikkeld. Ik vind dit boekje niet echt handig. De boekjes die ik gewend was hielden de beschrijving dicht bij de kaarten, dus heel wat minder bladeren.
De hoogte aanduiding is belabberd.
Vannacht heeft het behoorlijk lang ge-onweerd en geregend, en de wind was ook stevig. Haringen zijn moeilijk in de grond te krijgen, maar zijn er zo weer uit. Dus moest ik er vannacht ook even uit.
Het waait nog steeds stevig, dus uitkijken en het is half bewolkt.
Ik maak er een korte dag van, dus tijd om het klooster van Poblet te bezoeken. Een UNESCO monument met een oorsprong uit de reconquista tijd (12e eeuw).
Ik leg aan in Montblanc bij een keurige camping.
Het blijkt dat ik weer mijn mondstuk van mijn Camelback ben verloren. Dus weer op zoek naar een sportzaak, maar nu met minder vertrouwen.
Ook internet wil niet echt lukken, want in het betreffende cafe kan ik geen foto's uploaden, ze hebben daar een paar dingen geblokkeerd. Inmiddels is Peppino (2 dagen geleden in Arnes) weer mijn buurman geworden.
Na de siesta (shit vliegen) en zwemmen moet ik weer naar de stad. In de sportzaak hebben ze ook een waterzak, alleen een ander type en gelukkig ook een andere prijs. Nog wat verder gezocht naar de Camelback, maar zonder resultaat. Dus wordt ik een waterzakverzamelaar. Hopen dat deze het langer uithoudt.
Een ander internetcafe lukt beter. Het is weer een grote hoeveelheid foto's geworden en de kaart had ik al bijgewerkt, dus dat is vooral heel lang wachten tot ze geupload zijn.
Daarna moet ik de titels erbij schrijven, een tijdrovend karweitje. Dan begint het te onweren en bedenk ik me dat ik alles buiten heb liggen (beetje wennen aan ander weer). Maar ik wil mijn werk wel af hebben. Ik ben nog nooit zo hard gegaan over twee bulten heen. Uiteindelijk stelde het onweer en die paar druppels niets voor. Voor niets geraced, maar dat weet je niet vooraf. De tent in orde gemaakt en toen moest ik weer terug om boodschappen te doen. Dit leven is een hard bestaan!!!! ;-).
Het maaltje dat ik heb gekookt was heerlijk, vraag maar aan de mieren.
Ik heb samen met Peppino nog gezellig zitten borrelen. Hij gaat nu richting Barcelona en ik trek noordelijker naar Girona.

Vilanova de Prades

Ik begin meteen over de Via Verde naar Bot te rijden. Deze is geasfalteerd, dat scheelt een boel. De tunnels blijven moeizaam omdat het asfalt niet betrouwbaar is en ze horen verlicht te zijn met bewegingssensoren en/of knoppen, gevoed door zonnepanelen. Helaas, alles zit er, maar alles is kapot. Waarschijnlijk door kwade fietsers stukgeslagen of gegooid. In een tunnel loopt zelfs een klaterende beek naast het pad. Geeft niet zo een veilig gevoel als je om kukelt. Verder is het berglandschap prachtig, haast spookachtig (Lord of the Rings). Nog een prachtige zonsopgang vast gelegd. Ik dacht: nog een stukje verder fietsen dan wordt hij nog mooier. Nooit doen: meteen vastleggen en als hij inderdaad mooier wordt nog maar een keer. Nu moest ik op de vangrail gaan staan.
In Gandesa wordt even koffie gedronken en het wijncooperatie gebouw (leerling van Gaudi) bewonderd (wel een beetje onderhoud nodig). Daarna heel veel echt afdalen naar de Ebro. Uiteindelijk in Asco even tukken op een mooi bankje en bedenken of ik die lange klimmen wel weer wil doen .... Keus??? Dus nog maar een koffie. Ik heb overigens ook 5 dagen tussen kippen- en varkenshouderijen met bijbehorende geur door gefietst. Dat is nu hopelijk afgelopen.
De weg is erg nieuw en je ziet nog oude stukken liggen. Heel vaak hebben ze een berg doorgesneden en daar de weg doorgelegd. Op sommige plaatsen kun je tussen de grond mooi dunne laagjes kalk (lijkt een beetje op zacht marmer) zien zitten, ongeveer een cm dik. Een soort krijtstrepen. Prachtig gezicht.
Die 55 km stijgen kost me wel de hele middag en is behoorlijk zwaar. Ik wist niet tot hoe hoog het zou gaan, uiteindelijk blijkt het tot 980 m te gaan, vanaf 130 m. Heel vervelend als je dat vooraf niet weet, maar ik moet me er maar aan overgeven. Vandaag 105 km gedaan. Ik ben knap moe.
Het weer verandert duidelijk. Het waait behoorlijk hard, ik moet uitkijken dat ik niet van de fiets af waai. In de bergen zijn de winden heel verrassend.
Mooie camping in Vilanova.

Arnes, and 3000 km done

Since Cuenca i went through Albarracin (beautiful) Teruel (again beautiful), Morella (very pleasant, with a legal no-campsite and delicious food in a good restaurant). The country site is beautiful. I just do not have any feeling of time anymore. Don't know how long to go, cannot estimate more than a few hours. Tomorrow I have to climb 51 ++ kms (++ means I do not trust my description any more), I have not the slightest idea of what that means, in spite of the fact that I have done it before.
I am looking forward to see France: 'La douce France', I would say. It looks like the easy country, although, objectively speaking: I know better. But compared to this ....????
The views on the Maestrazgo were beautiful. I am in Catalunya now, so it means that I am making some progress. I am 39 days on my way and 30 days cycling.

Arnes, 3059 km in 30 fietsdagen, 39 dagen onderweg

Vanochtend zag ik dat de hele groep kinderen in slaapzakken bij elkaar ligt, mooi gezicht.
Het zou vandaag een makkelijke etappe moeten zijn, waarbij ik alleen maar daal, op de 1e 6 km na. Ik vind het hoogtekaartje in mijn routebeschrijving niet kloppen en onnauwkeurig. In trajecten waarbij ik uitsluitend moet dalen zitten soms pittige stijgingen. Heel vervelend. Ook vandaag heb ik al weer fikse klimmen gehad.
Valderrobres is een mooi plaatsje. Nu loop ik wel eens naar het indrukwekkende castillo: op maandag gesloten!!!
Net als gisteren toen ik het VVV zocht, daar om 19:00 aankom (normaal een tijd dat alles nog open is). Sluitingstijd 19:00 en geen minuut later. Ik geloof niet dat ze hier zo met openingstijden omgaan.
Enfin ik zit van mooi Valderrobles te genieten vanaf de Plaza, komt er nog een eenzame fietser/trekker binnen rijden: Peppino (wel Nederlander). Leuk om weer een collega te ontmoeten.
Later op de camping in Arnes staat hij ook.
Deze camping is overigens de duurste die ik ben tegen gekomen: €18, lekker starre prijzen: vast tarief voor 2 personen, tent en auto, iets anders kennen ze niet. Als Peppino en ik slimmer waren geweest hadden we samen €14 kunnen besparen. Toch weer een paar biertjes.
Arnes is aardig, zoals alle plaatsjes hier in de omgeving er goed uitzien. Er is veel gerestaureerd of men is bezig met restaureren, dat geld ook voor veel plaatsen in de wijde omgeving..
Vandaag 64 km gedaan, na het zware tafelen van gisteren nog een hele kluif.
Ik heb nog steeds geen enkel gevoel voor tijd. Ik ga met gemiddeld 100 km per dag vooruit, niet gek, maar door de bergen heb ik nog steeds geen idee hoe lang nog. Het moet nog maar een paar dagen zijn, maar dit land is zo gigantisch groot dat ik dat tegelijk niet geloof. Ik plan per dag vooruit en kijk dan een beetje verder. Morgen moet ik 51 ++ km klimmen. De ++ staat voor de onbetrouwbaarheid van de beschrijving. Ik heb dat wel vaker gedaan, maar heb weer geen idee wat het betekent. Je kunt dit pas per minuut, half uur, uur vooruit bezien. Totaal wordt dat dus 110 km. In Nederland een peuleschil, hier een enorme inspannning. VERSTAND op nul, blik op ....... mijn voeten, want als ik die op oneindig zet komen die enge steile wegen te voorschijn.
Er zit nu iets meer dan 3000 km op, in een land!!!!!
Maestrazgo was (of is???) ook een prachtig landschap. Ik zit nu inmiddels in Catanunya, een teken dat ik wel vooruit ga.